donderdag 27 juni 2013

Vechten

Ik kan niet vechten tegen iets waar ik geen invloed op heb. Het is niet zo dat als ik maar hard genoeg vecht, er geen tegenslagen zullen komen. En geloof me, ik heb het geprobeerd.

En dus heb ik besloten te vechten tegen iets waar ik dan in ieder geval invloed op heb: Me, Myself and I.
Ik vecht tegen mijn gebrek aan fysieke kracht mentale veerkracht bij fysieke inspanning.

Ik vond een site om een route te plannen. En zo heb ik nu een rondje van 5 kilometer (5 KILOMETER!!!! ik ren daarvan 4,6 km ).

Ik vecht alleen.
Zonder loopmaatje.
Zonder app
Zonder download.

Ik vecht tegen: 'Eigenlijk heb ik geen tijd' 'Ik ben echt heel moe' 'M'n broek is nog niet helemaal droog (alsof ik geen andere broeken heb)' 'We hebben net gegeten' en meer van dat soort onzin.

En dan moet ik nog gaan beginnen.

Het grote nadeel van het rondje dat ik loop, is dat ik 337 keer een punt tegenkom waarop ik als ik linksaf sla gewoon veel sneller thuis ben.
Ik vecht dat gevecht elke 337 keer.
Pas na ruim 3 kilometer komt dat punt waarop er geen zijwegen meer zijn en de kortste weg naar huis gewoon rechtdoor is.
En dan kom ik op die dijk het punt tegen waarop ik stuk ga.
Waarop ik niet meer 2 liedjes lang kan joggen. Waarop ik na anderhalf nummer eigenlijk al wil stoppen. En ik bijt door. Daar gaat het om. Doorlopen.

En elke keer win ik!
Elke keer lukt het me om langer te rennen *vandaag 2 km aan 1 stuk*
Elke keer ga ik door, ik sla niet af, ik geef niet toe.
Ik luister naar de liedjes op m'n mp3 speler, overdenk het leven, of kijk naar alles om me heen. En ik denk er vooral niet aan, dat ik ren.

En ik krijg er energie van!
De beloning voor een gevecht tegen iets waar je tegen kunt vechten, geeft je de energie voor die dingen in het leven waar je nou eenmaal geen invloed op hebt.

maandag 17 juni 2013

Doorzetten

M'n keel is droog, m'n voet doet zeer, al een tijdje, en ik heb steken in m'n maag.
Ik krijg geen lucht en het zweet gutst in straaltjes langs m'n rug. Ik denk dat ik harder ga als ik gewoon ga lopen.

Ik heb een slechte dag.
Misschien was het iets teveel van het goede.
Dit is de vierde dag op rij.
Vrijdag heb ik mezelf overvraagd.
Ik had vorige week ook nog eens de hele week gewerkt.
En ik heb net gegeten, en dat zit ook niet lekker.

Ik haal eruit wat erin zit.
"Dit kan je!"
"Elke stap is er 1 meer dan je een week geleden had kunnen denken"
"Dit is een overwinning"
"Nog een klein stukje, dat kan je wel"

En ik zet door.
Ik ren!
Ik ren ik ren ik ren.
Ik loop ook stukken, want tsja vorige week kon ik nog geen 5 meter rennen, dus 2 km gaat ook niet lukken.
En het voelt goed!
Ondanks dat ik zaterdag langere stukken rende, voelt dit als een overwinning.
Dat ik doorzet.

En dan, net als ik me afvraag of ik het laatste stuk niet gewoon zal gaan lopen, en een stuk zal afsnijden.
Dan is daar ineens mijn ritme. Mijn uiterst trage lopen-gaat-sneller-ritme. Maar hé, dat is mijn ritme.
En het is beter als het 'het-zit-op-de-bank-en-het-zapt-ritme'.
Ik voel me er goed bij, en het is nog gezond ook.

Beter dan al die stappen bij elkaar.
Al die stappen, waarvan ik vorige week nog niet wist dat ik ze kon zetten.
Beter dan dat is de change of mind.
The power of mind. Ik kan mezelf in een dip praten. 'Tot dat bruggetje is echt veel te ver'
En geloof me, ik kan dat heel goed.
Maar dan geef ik mezelf er even van langs "Pas op, jij! Je doet je best en dat is altijd goed! Je gaat tot die bocht en dan ga je lopen, want je moet nog een stuk" En dan zeg ik heel braaf tegen mezelf: "Oké, bij die bocht ga ik lopen" En dan ren ik stiekem toch door tot dat bruggetje.


maandag 20 mei 2013

Lijstje

Sinds kort maak ik lijstjes.
Het werkt bevrijdend. Hoofd leeg, lijstje vol.
Maar ook lijstjes van de leuke dingen die we kunnen doen.

Afgelopen meivakantie werkt het perfect. De kinderen bleven gezellig als we af en toe iets geks deden. En niets was echt gepland. Ik keek gewoon op m'n lijstje en deed wat mogelijk was.
Ik beloofde niets aan de kinderen, altijd was het een verrassing.
Soms kwamen ideeën spontaan in me op, soms waren het dingen waarvoor ik het internet afspeurde en soms werd ik op ideeën gebracht.

En echt waar, we doen de leukste dingen.

Deze zomer blijven we thuis.
En dus vraagt deze zomer om een lijstje.

En hier komtie:
- Naar de Wollenbrand om te zwemmen en/of picknicken
- Naar het strand
- Prinsenbos: wandelen, spelen (zwemmen)
-Delftse Hout: wandelen, kinderboerderij, waterspeeltuin, lunch bij Ikea
- Speeltuin de Kievit
- Buitenzwembad De Hoge Bomen
- Picknicken in het Oranje park
- Picknicken  en wandelen in het Sportpark
- Uitwaaien op de Pier in Hoek van Holland
- Spelen in de Balij in Zoetermeer
- Spelen in de Speeldernis in Rotterdam
- De speeltuintjes in 's-Gravenzande waar we nooit komen verkennen.
- Pannenkoeken bakken
- Poffertjes bakken
- Cakejes bakken
- Taart maken
- Picknick in de woonkamer
- De Jungle in Vlaardingen
- Naar de Vogelkelder
- Spelen in het Westbroekpark
- Spelen in Ockenburgh
- Van een grote doos een auto knutselen en dan een drive in bioscoop met popcorn
-Verven
- Verkleedkleren maken van een vuilniszak
-Lunchen bij de croissanterie
- Naar het brandweermuseum in Hellevoetsluis
- Naar het van kinderen museum in Den Haag
- Op de ramen van de serre verven
- Spelen met pannen, water en echte ingrediënten (zout, pasta, thee, meel, suikerklontjes etc.)
- Dagje Duinrell

Gaan we alles doen?
Ik denk het niet.
Gaan we dingen twee keer doen?
Vast!

Maar 1 ding is zeker: Weer of geen weer, wij gaan ons zeker niet vervelen!

maandag 1 april 2013

Pasen

Je moet hard werken voor een beetje geluk. Zo zat ik dus op de fiets, kind voor, kind achter, versnelling die niet deed wat ik wilde. En ik trapte naar het bos. Dijk op, en weer af en weer op en weer af.

In het bos deden we de paasspeurtocht. De kinderen zochten lintjes, paasafbeeldingen en nummers. En ik brak m'n hoofd over vragen als 'Is een pimpelmees groter of kleiner dan een koolmees?' (ehhh) of 'Hoe heet een mannetjesduif?'.
Het laatste stuk tilde ik Dinand, want eigenlijk was het zijn slaaptijd en hij was moe.
Na een wandeling van 2 uur stapten we weer op de fiets.
Ik trapte weer de poten uit m'n lijf.


hier rijdt dinand paard eh boom





Maar het was zo leuk! Zo heerlijk en zo simpel deze tweede Paasdag.
Het zonnetje scheen en liet ons weten dat de winter echt voorbij gaat. Dat je er soms even op moet wachten, maar dat het altijd weer lente wordt. Altijd.

zaterdag 19 januari 2013

De Boerenknol

Een damespaard gaat zo.....
Terwijl Dinand of Florine op mijn schoot schatert van het lachen, leren ze hun evenwicht te hervinden, en vertrouwen op mij, dat ik ze uit het 'gat in de weg'  zal tillen en dat ze, hoe hobbelig het ook is, niet zullen vallen, want ik vang ze op.

Zo belangrijk.

Een levensles.
En die krijgen wij ook.
Onze weg is hobbelig de afgelopen jaren. Of we zitten op zo'n boerenknol, ik weet het niet.
Grote toppen, diepe dalen en alle andere clichés zijn op ons van toepassing.

En toch, toch keken we elkaar van de week aan en zeiden we: We zijn gelukkig.

De weg is hobbelig, maar niet onbegaanbaar. Als er een gat is, dan vangen we elkaar op en we tillen elkaar eruit.
En het uitzicht is werkelijk schitterend.
Want weet je, op zo'n hobbelige weg, kan je niet doorracen met 120 km/u de bochten door. Je moet een stapje terug. Je moet wat langzamer. En dus heb je tijd om eens goed om je heen te kijken en te zien hoe mooi het leven is!

vrijdag 14 december 2012

Graditute

Het hoeft niet veel te zijn wat je hebt, om er toch dankbaar voor te zijn.

Ik genoot vandaag van een stevige wandeling. Om postzegels uit te sparen maakte ik een rondje als postbode.
Ik ben hier opgegroeid. Ik ken deze plaats als m'n broekzak.
En toch kwam ik op plaatsen waar ik nog niet eerder was geweest.
Genoot ik van de bijzondere huizen die ik onderweg tegenkwam. En verblijde ik een stuk of tig mensen met een kerstkaartje.

Het is me dit jaar weer gelukt om met een strak budget (nog strakker als anders!) voor de oppassen en de juffen een leuk kleinig kerstigheidje te kopen.
Ik vind het al een sport om voor een dubbeltje op de eerste rang te zitten en ik geniet dan ook van een rondgang door verschillende winkels, alles bij elkaar te zoeken. En ondertussen groeien er in mijn hoofd ideeën en komt er toch wat leuks uit!.

Dinand heeft het door: Hij geeft aan dat hij moet plassen. Het zijn wel 10 druppels per keer en dat 10 keer op een middag. Maar zijn gezicht als hij ziet hoe trots ik ben. Dan is al die moeite, graag gedaan!

Florine zet, in haar eentje het huis van Lego Friends in elkaar. Ze keerde haar spaarpot om, oma legde wat in, en toen had ze genoeg (want hij was in de aanbieding). We moesten ervoor naar Rijswijk, maar ze heeft hem. Gister heeft ze 2 uur non stop gebouwd. Ze zat om 7 uur vanmorgen aangekleed beneden, om verder te bouwen. En uit school om kwart voor 3 is ze er tot half zes mee bezig geweest. Ik mocht uiteindelijk de barbecue en de grasmaaier maken, maar de rest deed zelf.
En ze genoot. En ik ook. Wat doet ze goed haar best! En wat is het gaaf als het dan lukt.

De momentjes met de kinderen uit de klas. Ik zie ze sprongen maken. En dat in deze tijd, het is heerlijk!

Het is bijna vakantie! Bijna uitslaaptijd! En mijn uitslaaptijd wordt verlengd. Alles hangt samen met slaap.
De wereld is gewoon veel gezelliger als je goed geslapen hebt. Als je er niet uit bent gegaan voor een huilend kind. Als je niet hebt liggen woelen en piekeren. En dat lukt steeds vaker! Maar over een week of 3 slaapt Florine in een nieuw bed. En Dinand in het juniorbed van haar.En dan kan hij er ook zelf uit!
En Florine regelt beneden zelf wat te drinken en de tv. Dus het komt goed met mijn slaap!

Mijn eten wordt schoner.
Gedreven door een kleiner budget, bekijk ik kritisch wat we in huis halen.
Zo drinken we veel meer water.
Haal ik groente en fruit op de markt (goedkoper en lekkerder!)
Eten we een paar keer per week geen vlees.
En betaal ik niemand om iets te doen wat ik ook zelf kan, dus maak ik steeds meer zelf (niet alles hoor!)
En ik voel me er beter bij!
Ik kan nog steeds goed snoepen, maar toch moest ik van de week twee gaatjes in m'n riem erbij prikken.
(en dat ik voor een week boodschappen in huis kan halen rond de 40 euro, vind ik ook echt een kick!)

Wat fijn dat ik kan genieten! Dat ik de regen op m'n gezicht mag voelen, dat ik lichtjes mag zien in de ogen van zoveel kinderen (niet in de laatste plaats de mijne). Dat ik hier mag wonen, dat ik hier mag werken.

De echte dingen in het leven.....
Die kosten niets!

Ik heb vandaag een geweldige brainwave gehad over wat we nou toch boven de bank moeten hangen. Nu nog zien dat we het ook kunnen maken....

Nog 7 nachtjes slapen en dan wordt het weer langzaam licht!

dinsdag 4 december 2012

Uit

Langzaam liep ik door de paden.
Af en toe stopte ik.
Pakte ik wat, draaide het om, zette het terug.

Ken je dat gevoel? Als een kind met al het verjaardagsgeld in de speelgoedwinkel en dan ineens is alles het toch net niet.

Maar goed, dit was beter. Dit was de bibliotheek. En als bleek dat dat wat ik koos 'het toch net niet was' kon ik het gewoon terugbrengen.
En als bleek dat het 'het toch wel helemaal was' kon ik het ook terugbrengen.

Ik waande mezelf in het walhalla. Wat hebben er toch een hoop mensen een hoop verhalen in hun hoofd!

Ik was niet de enige in het walhalla.
Florine had net al haar boekjes uitgezocht. Alhoewel zij niet door paden slentert, de geur van boeken opsnuift, achterkanten leest en zich afvraagt of het een leuk boek zal zijn.
Zij pakt gewoon de eerste vier boeken die op ooghoogte liggen in de kast van haar niveau.

Dat kan ook.
Veel simpeler.

Rachel's Holiday. De vakantie van Rachel van Marian Keyes.
Ik pakt het, las de achterkant, zette het terug.
En kreeg het gevoel dat dat niet helemaal de juiste zet was.
En omdat ik zo op m'n intuïtie vertrouw tegenwoordig, nam ik die dan maar mee.

En ik las.
Ik las tot ver na bedtijd.
Ik las terwijl ik kookte
Terwijl ik ontbeet
Terwijl de kinderen iets aan me vroegen.
Terwijl de telefoon ging.

Ik zat in dat boek.
Dinand deed gister nog verwoede pogingen om mijn aandacht te trekken. Hij heeft denk ik wel 10 keer op mijn rug geslagen, voordat ik reageerde.
Vandaag kwam hij het boek brengen. Alsof hij wilde zeggen: "Lees het in godsnaam uit, want zo heb ik ook niets aan je"

Ik las en las. Ik gaf me over aan de grillen van Rachel. Geloofde ook dat het allemaal wel meeviel zo'n overdosis, als het maar niet de bedoeling was. En ik kwam, samen met haar langzaamaan tot een iets andere conclusie.
Ik leefde mee met haar, in haar proces. Ik voelde me ook bijna gevangen in zo'n klinkiek.
Ik accepteerde het einde en ik genoot van de epiloog.

En nu, 432 bladzijden verder, ben ik verdrietig omdat het verhaal is afgelopen. Zou ik nog wel meer willen weten. Over hoe het verder ging bijvoorbeeld.

Maar ik hou me in.
Ik ga pas vrijdag weer naar de bieb.
Denk ik.