Het hoeft niet veel te zijn wat je hebt, om er toch dankbaar voor te zijn.
Ik genoot vandaag van een stevige wandeling. Om postzegels uit te sparen maakte ik een rondje als postbode.
Ik ben hier opgegroeid. Ik ken deze plaats als m'n broekzak.
En toch kwam ik op plaatsen waar ik nog niet eerder was geweest.
Genoot ik van de bijzondere huizen die ik onderweg tegenkwam. En verblijde ik een stuk of tig mensen met een kerstkaartje.
Het is me dit jaar weer gelukt om met een strak budget (nog strakker als anders!) voor de oppassen en de juffen een leuk kleinig kerstigheidje te kopen.
Ik vind het al een sport om voor een dubbeltje op de eerste rang te zitten en ik geniet dan ook van een rondgang door verschillende winkels, alles bij elkaar te zoeken. En ondertussen groeien er in mijn hoofd ideeën en komt er toch wat leuks uit!.
Dinand heeft het door: Hij geeft aan dat hij moet plassen. Het zijn wel 10 druppels per keer en dat 10 keer op een middag. Maar zijn gezicht als hij ziet hoe trots ik ben. Dan is al die moeite, graag gedaan!
Florine zet, in haar eentje het huis van Lego Friends in elkaar. Ze keerde haar spaarpot om, oma legde wat in, en toen had ze genoeg (want hij was in de aanbieding). We moesten ervoor naar Rijswijk, maar ze heeft hem. Gister heeft ze 2 uur non stop gebouwd. Ze zat om 7 uur vanmorgen aangekleed beneden, om verder te bouwen. En uit school om kwart voor 3 is ze er tot half zes mee bezig geweest. Ik mocht uiteindelijk de barbecue en de grasmaaier maken, maar de rest deed zelf.
En ze genoot. En ik ook. Wat doet ze goed haar best! En wat is het gaaf als het dan lukt.
De momentjes met de kinderen uit de klas. Ik zie ze sprongen maken. En dat in deze tijd, het is heerlijk!
Het is bijna vakantie! Bijna uitslaaptijd! En mijn uitslaaptijd wordt verlengd. Alles hangt samen met slaap.
De wereld is gewoon veel gezelliger als je goed geslapen hebt. Als je er niet uit bent gegaan voor een huilend kind. Als je niet hebt liggen woelen en piekeren. En dat lukt steeds vaker! Maar over een week of 3 slaapt Florine in een nieuw bed. En Dinand in het juniorbed van haar.En dan kan hij er ook zelf uit!
En Florine regelt beneden zelf wat te drinken en de tv. Dus het komt goed met mijn slaap!
Mijn eten wordt schoner.
Gedreven door een kleiner budget, bekijk ik kritisch wat we in huis halen.
Zo drinken we veel meer water.
Haal ik groente en fruit op de markt (goedkoper en lekkerder!)
Eten we een paar keer per week geen vlees.
En betaal ik niemand om iets te doen wat ik ook zelf kan, dus maak ik steeds meer zelf (niet alles hoor!)
En ik voel me er beter bij!
Ik kan nog steeds goed snoepen, maar toch moest ik van de week twee gaatjes in m'n riem erbij prikken.
(en dat ik voor een week boodschappen in huis kan halen rond de 40 euro, vind ik ook echt een kick!)
Wat fijn dat ik kan genieten! Dat ik de regen op m'n gezicht mag voelen, dat ik lichtjes mag zien in de ogen van zoveel kinderen (niet in de laatste plaats de mijne). Dat ik hier mag wonen, dat ik hier mag werken.
De echte dingen in het leven.....
Die kosten niets!
Ik heb vandaag een geweldige brainwave gehad over wat we nou toch boven de bank moeten hangen. Nu nog zien dat we het ook kunnen maken....
Nog 7 nachtjes slapen en dan wordt het weer langzaam licht!
vrijdag 14 december 2012
dinsdag 4 december 2012
Uit
Langzaam liep ik door de paden.
Af en toe stopte ik.
Pakte ik wat, draaide het om, zette het terug.
Ken je dat gevoel? Als een kind met al het verjaardagsgeld in de speelgoedwinkel en dan ineens is alles het toch net niet.
Maar goed, dit was beter. Dit was de bibliotheek. En als bleek dat dat wat ik koos 'het toch net niet was' kon ik het gewoon terugbrengen.
En als bleek dat het 'het toch wel helemaal was' kon ik het ook terugbrengen.
Ik waande mezelf in het walhalla. Wat hebben er toch een hoop mensen een hoop verhalen in hun hoofd!
Ik was niet de enige in het walhalla.
Florine had net al haar boekjes uitgezocht. Alhoewel zij niet door paden slentert, de geur van boeken opsnuift, achterkanten leest en zich afvraagt of het een leuk boek zal zijn.
Zij pakt gewoon de eerste vier boeken die op ooghoogte liggen in de kast van haar niveau.
Dat kan ook.
Veel simpeler.
Rachel's Holiday. De vakantie van Rachel van Marian Keyes.
Ik pakt het, las de achterkant, zette het terug.
En kreeg het gevoel dat dat niet helemaal de juiste zet was.
En omdat ik zo op m'n intuïtie vertrouw tegenwoordig, nam ik die dan maar mee.
En ik las.
Ik las tot ver na bedtijd.
Ik las terwijl ik kookte
Terwijl ik ontbeet
Terwijl de kinderen iets aan me vroegen.
Terwijl de telefoon ging.
Ik zat in dat boek.
Dinand deed gister nog verwoede pogingen om mijn aandacht te trekken. Hij heeft denk ik wel 10 keer op mijn rug geslagen, voordat ik reageerde.
Vandaag kwam hij het boek brengen. Alsof hij wilde zeggen: "Lees het in godsnaam uit, want zo heb ik ook niets aan je"
Ik las en las. Ik gaf me over aan de grillen van Rachel. Geloofde ook dat het allemaal wel meeviel zo'n overdosis, als het maar niet de bedoeling was. En ik kwam, samen met haar langzaamaan tot een iets andere conclusie.
Ik leefde mee met haar, in haar proces. Ik voelde me ook bijna gevangen in zo'n klinkiek.
Ik accepteerde het einde en ik genoot van de epiloog.
En nu, 432 bladzijden verder, ben ik verdrietig omdat het verhaal is afgelopen. Zou ik nog wel meer willen weten. Over hoe het verder ging bijvoorbeeld.
Maar ik hou me in.
Ik ga pas vrijdag weer naar de bieb.
Denk ik.
Af en toe stopte ik.
Pakte ik wat, draaide het om, zette het terug.
Ken je dat gevoel? Als een kind met al het verjaardagsgeld in de speelgoedwinkel en dan ineens is alles het toch net niet.
Maar goed, dit was beter. Dit was de bibliotheek. En als bleek dat dat wat ik koos 'het toch net niet was' kon ik het gewoon terugbrengen.
En als bleek dat het 'het toch wel helemaal was' kon ik het ook terugbrengen.
Ik waande mezelf in het walhalla. Wat hebben er toch een hoop mensen een hoop verhalen in hun hoofd!
Ik was niet de enige in het walhalla.
Florine had net al haar boekjes uitgezocht. Alhoewel zij niet door paden slentert, de geur van boeken opsnuift, achterkanten leest en zich afvraagt of het een leuk boek zal zijn.
Zij pakt gewoon de eerste vier boeken die op ooghoogte liggen in de kast van haar niveau.
Dat kan ook.
Veel simpeler.
Rachel's Holiday. De vakantie van Rachel van Marian Keyes.
Ik pakt het, las de achterkant, zette het terug.
En kreeg het gevoel dat dat niet helemaal de juiste zet was.
En omdat ik zo op m'n intuïtie vertrouw tegenwoordig, nam ik die dan maar mee.
En ik las.
Ik las tot ver na bedtijd.
Ik las terwijl ik kookte
Terwijl ik ontbeet
Terwijl de kinderen iets aan me vroegen.
Terwijl de telefoon ging.
Ik zat in dat boek.
Dinand deed gister nog verwoede pogingen om mijn aandacht te trekken. Hij heeft denk ik wel 10 keer op mijn rug geslagen, voordat ik reageerde.
Vandaag kwam hij het boek brengen. Alsof hij wilde zeggen: "Lees het in godsnaam uit, want zo heb ik ook niets aan je"
Ik las en las. Ik gaf me over aan de grillen van Rachel. Geloofde ook dat het allemaal wel meeviel zo'n overdosis, als het maar niet de bedoeling was. En ik kwam, samen met haar langzaamaan tot een iets andere conclusie.
Ik leefde mee met haar, in haar proces. Ik voelde me ook bijna gevangen in zo'n klinkiek.
Ik accepteerde het einde en ik genoot van de epiloog.
En nu, 432 bladzijden verder, ben ik verdrietig omdat het verhaal is afgelopen. Zou ik nog wel meer willen weten. Over hoe het verder ging bijvoorbeeld.
Maar ik hou me in.
Ik ga pas vrijdag weer naar de bieb.
Denk ik.
zaterdag 24 november 2012
Sinterklaas
Dit is, by far, mijn favoriete tijd van het jaar.
Maanden van tevoren bedenk ik lijstjes voor de kinderen, zoek ik internet af voor de leukste ideeën.
En dit jaar, voor het eerst, gingen Casper en ik samen shoppen voor de kids.
Ik had al wat dingetjes gehaald in de categorie: 'Dit hebben ze 'nodig' ' (ondergoed, douchegel)
Voor de rest huurden we een oppas en we gingen op pad.
Eerst maakten we de bon op die we nog hadden liggen voor Grand Café 'De Buren'. We lunchten samen, heerlijk! Niet alleen omdat het eten goed was, maar ook omdat het zo lang geleden was dat we samen op pad gingen.
We maakten de Action onveilig voor wat schoencadeaus.
We dwaalden door de Marskramer op zoek naar cadeaus. Voor Florine is het makkelijk: Klei, doraloco, een puzzel, Olivia's boomhut van lego friends.... en zo had ik nog wel de halve winkel leeg kunnen kopen voor haar.
Maar voor Dinand.... tsja, die hele grote politieauto waar hij echt al maanden voor staat te kwijlen (hij staat namelijk ook bij de Blokker)... en toen. Auto's hebben we ZAT. ik zit ook niet te wachten op nog meer ballen. En verder dan dat gaat z'n interesse eigenlijk niet.
We dwaalden door de winkel. Hielden van alles in onze handen, legden het weer terug.... Uiteindelijk vonden we een puzzel van Bob de Bouwer en de brandweerauto van Duplo.
In Naaldwijk scoorden we nog 2 kapstokjes en een boekje voor Bambino loco.
Heerlijk was het!!!
En nu.
Nu is hij er! Sinterklaas!!!
Elke avond om 6 uur zitten we voor de buis voor het Sinterklaasjournaal.
En nu blijkt dat er bij Florine op school een verhaal loopt waarbij alle mooie kleren van Sinterklaas gestolen zijn. Zoekt ze stad en land af naar de dieven: Overal kijkt ze of ze dieven ziet. En het liefst in haar MegaMindy pak, want hé, als je dát aan hebt, dan kun je boeven vangen!
Twee kindjes zetten 2 keer per week hun schoenen.
En zingen IN de open haard (een gel haard, wel te verstaan, maar he, die Sint hoort alles!)
Morgen zien ze Sint bij het werk van Casper.
En volgende week vieren we pakjesavond thuis. Met ons gezin. Met snoetjes vol verwachting, telefoon van Sinterklaas. Leuke cadeaus, pepernoten. Ik maak met Florine het toetje (iets met mascarpone, slagroom en taaitaai, kan erger toch?).
Ik heb er zin in!
Maanden van tevoren bedenk ik lijstjes voor de kinderen, zoek ik internet af voor de leukste ideeën.
En dit jaar, voor het eerst, gingen Casper en ik samen shoppen voor de kids.
Ik had al wat dingetjes gehaald in de categorie: 'Dit hebben ze 'nodig' ' (ondergoed, douchegel)
Voor de rest huurden we een oppas en we gingen op pad.
Eerst maakten we de bon op die we nog hadden liggen voor Grand Café 'De Buren'. We lunchten samen, heerlijk! Niet alleen omdat het eten goed was, maar ook omdat het zo lang geleden was dat we samen op pad gingen.
We maakten de Action onveilig voor wat schoencadeaus.
We dwaalden door de Marskramer op zoek naar cadeaus. Voor Florine is het makkelijk: Klei, doraloco, een puzzel, Olivia's boomhut van lego friends.... en zo had ik nog wel de halve winkel leeg kunnen kopen voor haar.
Maar voor Dinand.... tsja, die hele grote politieauto waar hij echt al maanden voor staat te kwijlen (hij staat namelijk ook bij de Blokker)... en toen. Auto's hebben we ZAT. ik zit ook niet te wachten op nog meer ballen. En verder dan dat gaat z'n interesse eigenlijk niet.
We dwaalden door de winkel. Hielden van alles in onze handen, legden het weer terug.... Uiteindelijk vonden we een puzzel van Bob de Bouwer en de brandweerauto van Duplo.
In Naaldwijk scoorden we nog 2 kapstokjes en een boekje voor Bambino loco.
Heerlijk was het!!!
En nu.
Nu is hij er! Sinterklaas!!!
Elke avond om 6 uur zitten we voor de buis voor het Sinterklaasjournaal.
En nu blijkt dat er bij Florine op school een verhaal loopt waarbij alle mooie kleren van Sinterklaas gestolen zijn. Zoekt ze stad en land af naar de dieven: Overal kijkt ze of ze dieven ziet. En het liefst in haar MegaMindy pak, want hé, als je dát aan hebt, dan kun je boeven vangen!
Twee kindjes zetten 2 keer per week hun schoenen.
En zingen IN de open haard (een gel haard, wel te verstaan, maar he, die Sint hoort alles!)
Morgen zien ze Sint bij het werk van Casper.
En volgende week vieren we pakjesavond thuis. Met ons gezin. Met snoetjes vol verwachting, telefoon van Sinterklaas. Leuke cadeaus, pepernoten. Ik maak met Florine het toetje (iets met mascarpone, slagroom en taaitaai, kan erger toch?).
Ik heb er zin in!
maandag 29 oktober 2012
Dagje Bos
We deden vorige week een boswandeling. Zo midden in de herfstvakantie.
We gingen naar Beekbergen, even iets terug brengen wat we geleend hadden.
Ik heb m'n halve jeugd daar doorgebracht. Vele vakanties ging ik logeren. Daar kon ik lekker vuil worden en het maakte niets uit!
Het enige bos, waar ik, een beetje de weg weet. Want toen ik eergister hier in het bos de wandeling nog eens dunnetjes overdeed, verdwaalde ik compleet. In het Staelduines bos nog wel (veel kleiner worden bossen niet, anders heten ze boomgaard.. en ik verdwaal....)
We gingen niet ver dit keer. Een heel klein stukje. Maar meer dan genoeg voor de kinderen om zich te vermaken met takken, te gooien met bladeren, te verstoppen achter bomen, te verbazen over de paddestoelen. En een lekker broodje te eten.
We gingen naar Beekbergen, even iets terug brengen wat we geleend hadden.
Ik heb m'n halve jeugd daar doorgebracht. Vele vakanties ging ik logeren. Daar kon ik lekker vuil worden en het maakte niets uit!
Het enige bos, waar ik, een beetje de weg weet. Want toen ik eergister hier in het bos de wandeling nog eens dunnetjes overdeed, verdwaalde ik compleet. In het Staelduines bos nog wel (veel kleiner worden bossen niet, anders heten ze boomgaard.. en ik verdwaal....)
We gingen niet ver dit keer. Een heel klein stukje. Maar meer dan genoeg voor de kinderen om zich te vermaken met takken, te gooien met bladeren, te verstoppen achter bomen, te verbazen over de paddestoelen. En een lekker broodje te eten.
maandag 22 oktober 2012
Warm
Soms zie je iets bij je eigen kinderen. En dan wordt je hart daar een beetje warm van. Zo van dat fijne warm. Dat warm, waarbij je denkt: Ik geef ze iets goeds mee in deze wereld.
Vandaag is het vijf jaar geleden dat ik moeder werd. Vijf jaar geleden dat er een kindje op m'n buik werd gelegd, dat ik het vastpakte en gelijk voelde: Dit is goed.
Dat alle angst die ik niet had toegelaten in mijn hoofd, omdat ik maar 1 ding kon doen voor dit kindje en dat is: het er zo snel mogelijk uitlaten, al die angst ebte weg. Ze voelde als een normaal baby'tje. Niet iel, niet prematuur. klein, dik en rond.
Vijf jaar.
En dan is ze jarig. Ze had één grote wens: Een Storio.
Een Storio is een soort spelcomputer/e-reader waar je een verhaal kan meelezen en daarover spelletjes kan doen.
Ze wilde het zo graag. Zo graag!
En wij hadden dat ding natuurlijk al lang in huis.
Maar haar maakte ik wijs dat we eerst nog even goed onze centjes moesten tellen.
En vrijdag vertelde ik haar dat papa en ik de Storio toch te duur vonden, dat we een ander cadeau hadden gekocht, iets wat ze ook leuk vond.
En weet je wat ze zei? Die kleine tuttebel?
Haar grote ogen keken me hoopvol aan en ze vroeg: "Is het een kleurboek?"
Ik knikte van ja.
Ze wurmde zich uit mijn armen, danste in het rond. "Jeeeeee, een kleurboek! Krijg ik er ook stiften bij?"
En toen werd m'n hart zo warm, zo warm.
Mijn grietepiet, mijn Pien, die een verzameling kleurboeken heeft waar een paard de hik van krijgt, die is gewoon net zo blij met een kleurboek als met een Storio.
Alhoewel.
Nou moet je geen gekke dingen gaan zeggen.
Die Storio die is het wel.
We zien al twee dagen alleen maar dit:
Maar als je dan met haar bespreekt dat ze morgen haar cadeaubon mag gaan verzilveren en dat ze dan gelijk, als ze toch in de speelgoedwinkel is, kan kijken wat ze op haar verlanglijstje voor Sinterklaas wil zetten. (je weet maar nooit of er tenslotte ergens een Piet meeluistert. Ja, kan toch? Hij stuurt ze toch altijd vooruit?).
Dan zegt ze: "Sinterklaas mag zelf weten wat hij mij geeft"
"Ja, maar straks geeft hij je een politieauto"
"Nou en? Dan ga ik daarmee spelen"
Wat heerlijk, wat heerlijk, dat ze zo in het leven kan staan!
Dinand had er toch een hele andere visie op.
Dat hij gister niet jarig was, dat begreep hij wel nadat we hem dat hadden uitgelegd. Mama en zus krijgen vandaag de cadeaus. Daar kon hij best mee leven.
En natuurlijk bracht oma ook een cadeautje voor hem mee. Een oranje bus, dus hé, zijn jaar is goed.
Maar toen er vanmorgen nog steeds slingers hingen, toen kon hij toch echt maar 1 conclusie trekken.
Aan het ontbijt vroeg hij:
"Krijg IK nu een cadeau?
Ik ben jarig.
Zijn het auto's?"
En stiekem werd ik daar ook wel een beetje warm van.
(om niet te zeggen dat ik smolt)
Vandaag is het vijf jaar geleden dat ik moeder werd. Vijf jaar geleden dat er een kindje op m'n buik werd gelegd, dat ik het vastpakte en gelijk voelde: Dit is goed.
Dat alle angst die ik niet had toegelaten in mijn hoofd, omdat ik maar 1 ding kon doen voor dit kindje en dat is: het er zo snel mogelijk uitlaten, al die angst ebte weg. Ze voelde als een normaal baby'tje. Niet iel, niet prematuur. klein, dik en rond.
Vijf jaar.
En dan is ze jarig. Ze had één grote wens: Een Storio.
Een Storio is een soort spelcomputer/e-reader waar je een verhaal kan meelezen en daarover spelletjes kan doen.
Ze wilde het zo graag. Zo graag!
En wij hadden dat ding natuurlijk al lang in huis.
Maar haar maakte ik wijs dat we eerst nog even goed onze centjes moesten tellen.
En vrijdag vertelde ik haar dat papa en ik de Storio toch te duur vonden, dat we een ander cadeau hadden gekocht, iets wat ze ook leuk vond.
En weet je wat ze zei? Die kleine tuttebel?
Haar grote ogen keken me hoopvol aan en ze vroeg: "Is het een kleurboek?"
Ik knikte van ja.
Ze wurmde zich uit mijn armen, danste in het rond. "Jeeeeee, een kleurboek! Krijg ik er ook stiften bij?"
En toen werd m'n hart zo warm, zo warm.
Mijn grietepiet, mijn Pien, die een verzameling kleurboeken heeft waar een paard de hik van krijgt, die is gewoon net zo blij met een kleurboek als met een Storio.
Alhoewel.
Nou moet je geen gekke dingen gaan zeggen.
Die Storio die is het wel.
We zien al twee dagen alleen maar dit:
Maar als je dan met haar bespreekt dat ze morgen haar cadeaubon mag gaan verzilveren en dat ze dan gelijk, als ze toch in de speelgoedwinkel is, kan kijken wat ze op haar verlanglijstje voor Sinterklaas wil zetten. (je weet maar nooit of er tenslotte ergens een Piet meeluistert. Ja, kan toch? Hij stuurt ze toch altijd vooruit?).
Dan zegt ze: "Sinterklaas mag zelf weten wat hij mij geeft"
"Ja, maar straks geeft hij je een politieauto"
"Nou en? Dan ga ik daarmee spelen"
Wat heerlijk, wat heerlijk, dat ze zo in het leven kan staan!
Dinand had er toch een hele andere visie op.
Dat hij gister niet jarig was, dat begreep hij wel nadat we hem dat hadden uitgelegd. Mama en zus krijgen vandaag de cadeaus. Daar kon hij best mee leven.
En natuurlijk bracht oma ook een cadeautje voor hem mee. Een oranje bus, dus hé, zijn jaar is goed.
Maar toen er vanmorgen nog steeds slingers hingen, toen kon hij toch echt maar 1 conclusie trekken.
Aan het ontbijt vroeg hij:
"Krijg IK nu een cadeau?
Ik ben jarig.
Zijn het auto's?"
En stiekem werd ik daar ook wel een beetje warm van.
(om niet te zeggen dat ik smolt)
zondag 7 oktober 2012
Goede ideeën
Soms kabbelt het leven een beetje voort, dan gaat de ene dag geruisloosover in de andere. Dan hijs je jezelf op de meest onmogelijke tijd uit bed om ervoor te zorgen dat je zelf, of je kind op tijd op school komt, je doet je ding en je ploft 's avonds je bed in.
En soms dan stapelen de leuke dingen zich op.
Dan ga je met je kindjes even kijken bij de brandweer, omdat er de vorige keer een uitruk was en ze toen niet konden spuiten, doen we het riedeltje over:
En die grote auto's, die blijven aantrekkelijk:
Wie weet ondekt je kind wel wat ze later wil worden:
Stralende snoetjes, ze waren niet weg te slaan! Wat een leuke dag!
En vandaag was het zulk mooi weer. Vandaag gingen we appels en peren plukken:
Samen verzamelde ze appels en peren, struinend door een echte boomgaard.
Al gauw waren de tassen zwaar, maar onze kinderen zijn sterk!
Ze verkochten er ook broodjes:
Kijk die snoetjes nou eens stralen! Als je zulke dingen met ze doet. Gewoon samen iets doen, iets ondernemen.
En soms dan stapelen de leuke dingen zich op.
Dan ga je met je kindjes even kijken bij de brandweer, omdat er de vorige keer een uitruk was en ze toen niet konden spuiten, doen we het riedeltje over:
En die grote auto's, die blijven aantrekkelijk:
Wie weet ondekt je kind wel wat ze later wil worden:
Stralende snoetjes, ze waren niet weg te slaan! Wat een leuke dag!
En vandaag was het zulk mooi weer. Vandaag gingen we appels en peren plukken:
Samen verzamelde ze appels en peren, struinend door een echte boomgaard.
Al gauw waren de tassen zwaar, maar onze kinderen zijn sterk!
Ze verkochten er ook broodjes:
Kijk die snoetjes nou eens stralen! Als je zulke dingen met ze doet. Gewoon samen iets doen, iets ondernemen.
zaterdag 29 september 2012
Terug naar normaal
We zijn alweer 3 weken thuis.
En alles is weer normaal.
Ze gaat sinds anderhalve week weer hele dagen naar school. En daar is ze wie ze was voordat ze wegging: Slim, maar niet gefocust.
Ze heeft alweer twee keer gezwommen. Vandaag zelfs voor het eerst een rugslag gedaan.
We bouwen de blauwe puffen alweer af.
Het vernevel kapje en de neusbril uit het ziekenhuis liggen ergens in een vergeten hoek.
Ze is gewoon ons meisje, en de buien die ze heeft, zijn niet anders als voorheen.
Ze praat er niet over.
Ze tekent er niet over.
Ze droomt er niet over.
Het enige wat ze erover kwijt wilde was een briefje aan een klasgenootje:
IKVONTHETHILJAMURDATIKINHETSSIEKUNUISLAGVOORMENDIEVANFLORINE
(ik vond het heel jammer dat ik in het ziekenhuis lag voor Mandy van Florine)
Hij heeft er meer last van gehad,
Hij had nachtmerries en kon dan niet vertellen wat er aan de hand was.
Hij claimt mij, verschrikkelijk. Zodra hij ook maar denkt dat Florine mijn kant op komt, is hij er als de kippen bij om mij op te eisen. 'Samen spelen, samen delen' roept hij dan. Grapjas.
En ik?
Ik verbaas me over hoe flexibel kinderen zijn.
En alles is weer normaal.
Ze gaat sinds anderhalve week weer hele dagen naar school. En daar is ze wie ze was voordat ze wegging: Slim, maar niet gefocust.
Ze heeft alweer twee keer gezwommen. Vandaag zelfs voor het eerst een rugslag gedaan.
We bouwen de blauwe puffen alweer af.
Het vernevel kapje en de neusbril uit het ziekenhuis liggen ergens in een vergeten hoek.
Ze is gewoon ons meisje, en de buien die ze heeft, zijn niet anders als voorheen.
Ze praat er niet over.
Ze tekent er niet over.
Ze droomt er niet over.
Het enige wat ze erover kwijt wilde was een briefje aan een klasgenootje:
IKVONTHETHILJAMURDATIKINHETSSIEKUNUISLAGVOORMENDIEVANFLORINE
(ik vond het heel jammer dat ik in het ziekenhuis lag voor Mandy van Florine)
Hij heeft er meer last van gehad,
Hij had nachtmerries en kon dan niet vertellen wat er aan de hand was.
Hij claimt mij, verschrikkelijk. Zodra hij ook maar denkt dat Florine mijn kant op komt, is hij er als de kippen bij om mij op te eisen. 'Samen spelen, samen delen' roept hij dan. Grapjas.
En ik?
Ik verbaas me over hoe flexibel kinderen zijn.
vrijdag 14 september 2012
Weer
De lucht is weer grijs.
Het was vanmorgen ook echt weer koud in de serre.
We zochten onze jassen weer op.
De kaarsjes gaan weer aan 's avonds
Net als de tuinlamp
Het is weer tijd voor truien met breisels
Om tv kijken op de bank met een dekentje
En tijd voor nieuwe schoenen
Dag zomer!
Hallo herfst!!!!
Het was vanmorgen ook echt weer koud in de serre.
We zochten onze jassen weer op.
De kaarsjes gaan weer aan 's avonds
Net als de tuinlamp
Het is weer tijd voor truien met breisels
Om tv kijken op de bank met een dekentje
En tijd voor nieuwe schoenen
Dag zomer!
Hallo herfst!!!!
zaterdag 8 september 2012
Levensles
Ik leer een hoop,
Zo leer ik dat het zuurstofgehalte in je bloed best laag mag zijn als je slaapt.
Dat je hartslag laat zien hoe hard je werkt
Ik leer hoe je een zoutoplossing toedient
Hoe je een verneveling afsluit
Ik leer dat pleisters helemaal niet erg zijn, zolang ze maar de vorm hebben van een hartje.
Ik leer geduld te hebben. Heel veel geduld.
Ik leer een heleboel, van dokters en verpleegkundigen.
Maar de belangrijkste les, leer ik van haar:
Wat er ook gebeurt, Altijd blijven lachen
En dan zijn we hopelijk snel weer thuis.
zaterdag 1 september 2012
Zwemles
Water.
Het is een ding.
Ik heb er een soort haat-liefde verhouding mee. Ik vind het heerlijk om te zwemmen. Maar al die uren in het zwembad (2 jaar voor m'n A en daarna op school de rest) hebben me wel een soort aversie van zwembaden opgeleverd.
Daarnaast zijn dingen als, zonder vleugeltjes het water in, door het ijs heen zakken en dat soort fratsen me niet bespaart gebleven.
Al met al kan je zeggen dat ik niet heel erg sta te springen om m'n kind naar zwemles te brengen.
Te meer omdat we wel baby en peuterzwemmen hebben gedaan, en we daarmee gestopt zijn omdat de kinderen zonder ouder het water in gingen en de juf me net iets te vaak niet door had dat mijn kind onder water was en niet uit zichzelf boven kwam.
Maar goed, ze moet het leren. En ze was deze zomer zo watervrij geworden. Dus we besloten dat ze maar eens op les moest gaan.
Al met al is het NOG enger als ze helemaal niet leert zwemmen.
Vorige week werden we gebeld dat er per vandaag een plekje was in badje 1.
Dus zondag kochten we wol en ik haakte als een gek deze week een tas in elkaar. Een echte zwemtas:
Ze vond hem heel mooi en heel stoer.
En daar gingen we op weg naar het zwembad:
Ze had er helemaal zin in.
En ik mocht deze keer langs de kant zitten, zodat ik haar goed in de gaten kon houden. En de meester, die ook!
Het was een leuke les.
Een klein clubje kinderen.
Een leuke meester.
En peerpressure. Dus iedereen deed gewoon wat de meester zei, ook als dat: "Spring van de boot in het water", was.
En ze had lol! Ze vond het helemaal leuk!
En daarbovenop kreeg ze ook nog een cadeau van het zwembad.
En die was natuurlijk vele malen cooler dan de tas die ze al had.........
vrijdag 31 augustus 2012
Het kleinste kamertje
Een doorn in m'n oog was het. Net 1 vierkante meter groot, maar toch.
Kijk hierom:
Om die tegeltjes uit 1978.
Om al die leidingen die er liepen.
Om die 723 gaten die in de tegels waren geboord.
Omdat het onwijs irritant schoonmaken was.
Dus we keken Walter heel lief aan
Onze kinderen vonden er dit van
(die trap is het volgende project)
En toen, na anderhalve dag, zag het er ineens zo uit:
Ik geloof dat ik op de wc ga wonen.
donderdag 23 augustus 2012
Verf
Je kan nog zonder jas.
Dit weekend gaat de regen met bakken uit de hemel vallen.
Maar dat zijn voor een bijna 5 jarige geen steekhoudende argumenten om toch buiten te gaan spelen.
Ze wilde verven.
En hij dus ook.
Nou goed kinderen. Dan gaan we verven.
En ondertussen borrelde er bij mij een basisideetje op voor een leuke knutsel voor het allereerste kinderpartijtje wat ik over een maand of 2 moet organiseren.
Voor de jongens.
En voor de meisjes worden die tandwielen natuurlijk bloemen. En ik wil even een mallete voor de letter.
Maar toch best leuk zo.
Een middag goed besteed!
maandag 20 augustus 2012
Toekomst
Je droomt over de toekomst van je kinderen.
Je spaart ervoor.
Je hoopt dat ze in de gelegenheid komen om te kiezen wat ze willen, niet gehinderd door allerlei vervelende dingen die op hun pad kunnen komen.
Je probeert ze een stabiele basis mee te geven.
Je probeert ze te leren hard te werken, verantwoordelijk te zijn, iets voor een ander over te hebben, assertief te zijn, hun mogelijkheden te verkennen, door te zetten en bovenal lief te hebben.
Je hoopt dat ze gelukkig zijn, gelukkig blijven, gelukkig worden.
Je zet alles op alles om dat voor elkaar te krijgen.
En dan stap je op de fiets. En terwijl je probeert niet om te vallen, al fietsend over het smalle .achterpad met een kind voorop en één achter, vat je dochter van 'bijna 5' het samen als:
Ik neem later drie dieren, maar maar twee verschillende. Eén poes en twee honden. En dan ga ik van die dingen kopen die oma Sonja ook heeft (ze bedoelt riemen). En ik hoop dat ik twee kinderen krijg. Twee tegelijk, want als die dan snel groot worden, kunnen ze de honden uitlaten.
Je spaart ervoor.
Je hoopt dat ze in de gelegenheid komen om te kiezen wat ze willen, niet gehinderd door allerlei vervelende dingen die op hun pad kunnen komen.
Je probeert ze een stabiele basis mee te geven.
Je probeert ze te leren hard te werken, verantwoordelijk te zijn, iets voor een ander over te hebben, assertief te zijn, hun mogelijkheden te verkennen, door te zetten en bovenal lief te hebben.
Je hoopt dat ze gelukkig zijn, gelukkig blijven, gelukkig worden.
Je zet alles op alles om dat voor elkaar te krijgen.
En dan stap je op de fiets. En terwijl je probeert niet om te vallen, al fietsend over het smalle .achterpad met een kind voorop en één achter, vat je dochter van 'bijna 5' het samen als:
Ik neem later drie dieren, maar maar twee verschillende. Eén poes en twee honden. En dan ga ik van die dingen kopen die oma Sonja ook heeft (ze bedoelt riemen). En ik hoop dat ik twee kinderen krijg. Twee tegelijk, want als die dan snel groot worden, kunnen ze de honden uitlaten.
woensdag 15 augustus 2012
Adem in, adem uit
Ik zit naast haar op de bank. En ik hoor het slijm roggelen in haar longen. Ik hoor haar dieper ademhalen om genoeg lucht te krijgen. Over een poosje, een uurtje ofzo, gaat ze hoesten. Dan is de puf die ze net heeft gehad, met haar nieuwe voorzetkamer (een roze nog wel!) weer uitgewerkt en moet ze een nieuwe.
En als ik vanavond naar bed ga, zal ik nog wel een uurtje in de weer zijn met een meisje wat water wil drinken, hoest en proest, puft, hoest en proest tot die puf gaat werken en ze weer in slaap sukkelt. Tot die puf een paar uur later is uitgewerkt, ze wakker wordt en ziet dat het ochtend is. En dan heeft ze weer te weinig slaap gehad.
En dan is ze 's avonds helemaal op
Weet je waarom ze over je hart spreken als ze het over liefde hebben? Omdat het ook echt pijn doet in je hart als iemand van wie je houdt het moeilijk heeft. Omdat ik 's avond in bed, niet slaap voordat zij slaapt. En bij elke hoest voel ik dat in mijn hart.
En dus zaten wij vandaag bij de huisarts. En dus gaan we nog meer puffen, ook op school.
En dus is er vanmiddag bloed geprikt, om allergieën te constateren of uit te sluiten.
Nog zo'n moment waarbij mijn kind het uitschreeuwt en ik probeer om de zuster die het waagt om mijn kind pijn te doen niet helemaal knock out te slaan. Want dat kan ik weet je, als je aan mijn kind komt, dan kan ik dat.
En we melden ons over 2 weken op de kinderpoli.
Want ik wil haar zo zien:
Ik hoef geen gezond kind. Dat heb ik niet. Dat krijg ik ook niet, want, zo is mij vandaag verteld, astma laat altijd sporen na.
Maar ik wil wel een gelukkig kind. Een kind dat zich kan ontwikkelen tot het beste wat ze kan. En waarbij ze niet gehinderd wordt door lusteloosheid, slaapgebrek en benauwdheid.
En als ik vanavond naar bed ga, zal ik nog wel een uurtje in de weer zijn met een meisje wat water wil drinken, hoest en proest, puft, hoest en proest tot die puf gaat werken en ze weer in slaap sukkelt. Tot die puf een paar uur later is uitgewerkt, ze wakker wordt en ziet dat het ochtend is. En dan heeft ze weer te weinig slaap gehad.
En dan is ze 's avonds helemaal op
Weet je waarom ze over je hart spreken als ze het over liefde hebben? Omdat het ook echt pijn doet in je hart als iemand van wie je houdt het moeilijk heeft. Omdat ik 's avond in bed, niet slaap voordat zij slaapt. En bij elke hoest voel ik dat in mijn hart.
En dus zaten wij vandaag bij de huisarts. En dus gaan we nog meer puffen, ook op school.
En dus is er vanmiddag bloed geprikt, om allergieën te constateren of uit te sluiten.
Nog zo'n moment waarbij mijn kind het uitschreeuwt en ik probeer om de zuster die het waagt om mijn kind pijn te doen niet helemaal knock out te slaan. Want dat kan ik weet je, als je aan mijn kind komt, dan kan ik dat.
En we melden ons over 2 weken op de kinderpoli.
Want ik wil haar zo zien:
Ik hoef geen gezond kind. Dat heb ik niet. Dat krijg ik ook niet, want, zo is mij vandaag verteld, astma laat altijd sporen na.
Maar ik wil wel een gelukkig kind. Een kind dat zich kan ontwikkelen tot het beste wat ze kan. En waarbij ze niet gehinderd wordt door lusteloosheid, slaapgebrek en benauwdheid.
zaterdag 11 augustus 2012
Zomer In Nederland
Natuurlijk zou het fijn zijn: Lange zomerdagen, de kinderen de hele dag in de speeltuin met alle buurkinderen.
Of in het badje
Met de halve buurt (sorry geen foto's van andermans kinderen, en zeker niet in zwembroek, op mijn blog) Dat je 's avonds de vuurkorf aansteekt en met een goed wijntje en dito boek in de tuin zit tot het zomaar ineens al een andere dag geworden is. Dat je samen gesprekken voert, zoals je vroeger deed, voordat de kinderen er waren.
Dat je bedenkt of je naar het strand wilt, of toch naar de Wollenbrand of het Prinsenbos. Dat het lekker is om 's avonds een patatje te eten op de Hoek.
Heerlijk zou het zijn, als zo'n dag als gister gevolgd werd door nog een stuk of 30 van die dagen.
Maar ja, we doen het er maar met 1 tegelijk.
En vandaag was het dan weer zulk weer:
En dat was ook wel heel lekker!
Abonneren op:
Posts (Atom)