Vanmiddag, keek ik even op uit mijn boek (Wat wil je nou-Cathy Kelly). En terwijl ik me losscheurde uit het leven van Mel- moeder van twee kinderen, met een fulltime baan, keek ik naar die twee van mij.
Ze hadden een klein akkefietje, zoals zo vaak tegenwoordig. Maar het loste zich vanzelf op en ze gingen verder in hun spel van vader en grootzus.
En ik besefte me ineens, hoe fijn ik het heb.
Hoe heerlijk ik het vind om nu gewoon even 5 weken thuis te zijn. Langzaam opstaan, de kinderen gaan hun gang.
Soms neem ik ze mee op sleeptouw.
Soms entertain ik.
Soms observeer ik.
Soms grijp ik in.
Soms doe ik m'n eigen ding.
En ik geniet van alles, echt waar. Want het is maar voor 5 weken.
Over 2,5 week alweer, werk ik me weer in het zweet in m'n klas.
Over 3,5 week, is een verdrietig kind op mijn knie, niet mijn kind.
Over 3,5 week observeer ik, enterain ik, grijp ik in, speel ik mee, om me daarna steeds af te vragen wat de volgende stap zou moeten zijn en hoe die in gaat passen in de groep, het thema, de schema's...
Over minder dan 5 weken, is mijn administratie alweer zover opgestapeld, dat ik thuis, achter de computer doe, wat ik kan. Dingen opzoek, verslagen tikken.
Simpelweg omdat ik ervoor koos om op tijd thuis te zijn voor het eten, zodat ik, als de kids naar bed zijn nog even door kon werken.
En dan geniet ik ook. Want ik vind m'n werk echt het allerleukste werk wat bestaat.
En is het niet heerlijk, dat deze allerleukste baan ter wereld, vrijwel naadloos aansluit bij de allerleukste mensen ter wereld?
dinsdag 6 augustus 2013
vrijdag 2 augustus 2013
Zomer
De vakantie is pas twee weken oud. Het voelt als 2 maanden.
Het is zomaar zomer!
Al weken lang mooi weer, en dagen die dan wat minder zijn, ervaren we als een welkome afwisseling.
Mijn lijstje met leuke dingen voor deze zomer, had vooral regenactiviteiten in zich en we kunnen er dus nog niet heel veel van afvinken.
Tot grote teleurstelling van Florine, want die wil zooooo graag van een kartonnen doos een auto maken en dan daarin gaan zitten met een bakje popcorn voor de tv.
Die dingen die we wel ondernemen zijn lui, loom en heerlijk zomer!
We zijn al 3 keer op het strand geweest.
Vandaag verkozen we het, slechter bereikbaarder en voorzieningsloze Arendsduin boven slag Beukel. Goede zet, want kijkend vanaf mijn plekje op een rustig en overzichtelijk strand, zag ik een grote mierenhoop in zee en op het strand bij Beukel.
Wij zaten goed!
We hebben al gepicknicked in de speeltuin!
We vermaakten ons een dagje in Duinrell


En natuurlijk vierden we de verjaardag van Dinand.
Hij is gewoon al 3!
De trampoline die wij hem gaven wordt driftig gebruikt, net als de bootjesbaan.
Maar de absolute hit zijn de klusspullen. De halve dag loopt dat kind met oorbeschermers of een helm op z'n koppie. De bitjes van de boor zijn al tig keer kwijt geweest en weer gevonden, alles moet ineens geboord worden.

Onze klusjeslijst wil maar niet slinken en het huishouden is totaal z'n ritme kwijt.
Overdag speel ik met de kinderen, doe wat boodschapjes en ik lees.
Ik lees zo heerlijk veel!
Ik heb al 3 boeken gelezen deze vakantie.
En nu zit ik, voor het eerst in 3 jaar, midden in een boek wat míjn aandacht nodig heeft. Zo'n thriller waar je echt je kop bij moet houden. Die zelfs van mij verlangt dat ik af en toe een plaatje op zoek van bijv La Mappa dell'Inferno of de Ponte Vecchio. Kortom ik lees Dan Brown's Inferno.
Heerlijk dat dat ook weer kan (lees: dat de kinderen zo zelfstandig zijn dat ze niet mijn onvoorwaardelijke aandacht nodig hebben).
En ik scrap, ik scrap me een ongeluk. En ja ik weet dat het 30 graden is buiten, maar het is zo heerlijk! Ruimte in m'n hoofd om te creeëren.
De vakantie mag nog heeeeeeeeeeeeeeeeeel lang duren!
Het is zomaar zomer!
Al weken lang mooi weer, en dagen die dan wat minder zijn, ervaren we als een welkome afwisseling.
Mijn lijstje met leuke dingen voor deze zomer, had vooral regenactiviteiten in zich en we kunnen er dus nog niet heel veel van afvinken.
Tot grote teleurstelling van Florine, want die wil zooooo graag van een kartonnen doos een auto maken en dan daarin gaan zitten met een bakje popcorn voor de tv.
Die dingen die we wel ondernemen zijn lui, loom en heerlijk zomer!
We zijn al 3 keer op het strand geweest.
Vandaag verkozen we het, slechter bereikbaarder en voorzieningsloze Arendsduin boven slag Beukel. Goede zet, want kijkend vanaf mijn plekje op een rustig en overzichtelijk strand, zag ik een grote mierenhoop in zee en op het strand bij Beukel.
Wij zaten goed!
We hebben al gepicknicked in de speeltuin!
We vermaakten ons een dagje in Duinrell
En natuurlijk vierden we de verjaardag van Dinand.
Hij is gewoon al 3!
De trampoline die wij hem gaven wordt driftig gebruikt, net als de bootjesbaan.
Maar de absolute hit zijn de klusspullen. De halve dag loopt dat kind met oorbeschermers of een helm op z'n koppie. De bitjes van de boor zijn al tig keer kwijt geweest en weer gevonden, alles moet ineens geboord worden.
Onze klusjeslijst wil maar niet slinken en het huishouden is totaal z'n ritme kwijt.
Overdag speel ik met de kinderen, doe wat boodschapjes en ik lees.
Ik lees zo heerlijk veel!
Ik heb al 3 boeken gelezen deze vakantie.
En nu zit ik, voor het eerst in 3 jaar, midden in een boek wat míjn aandacht nodig heeft. Zo'n thriller waar je echt je kop bij moet houden. Die zelfs van mij verlangt dat ik af en toe een plaatje op zoek van bijv La Mappa dell'Inferno of de Ponte Vecchio. Kortom ik lees Dan Brown's Inferno.
Heerlijk dat dat ook weer kan (lees: dat de kinderen zo zelfstandig zijn dat ze niet mijn onvoorwaardelijke aandacht nodig hebben).
En ik scrap, ik scrap me een ongeluk. En ja ik weet dat het 30 graden is buiten, maar het is zo heerlijk! Ruimte in m'n hoofd om te creeëren.
De vakantie mag nog heeeeeeeeeeeeeeeeeel lang duren!
donderdag 27 juni 2013
Vechten
Ik kan niet vechten tegen iets waar ik geen invloed op heb. Het is niet zo dat als ik maar hard genoeg vecht, er geen tegenslagen zullen komen. En geloof me, ik heb het geprobeerd.
En dus heb ik besloten te vechten tegen iets waar ik dan in ieder geval invloed op heb: Me, Myself and I.
Ik vecht tegen mijn gebrek aanfysieke kracht mentale veerkracht bij fysieke inspanning.
Ik vond een site om een route te plannen. En zo heb ik nu een rondje van 5 kilometer (5 KILOMETER!!!! ik ren daarvan 4,6 km ).
Ik vecht alleen.
Zonder loopmaatje.
Zonder app
Zonder download.
Ik vecht tegen: 'Eigenlijk heb ik geen tijd' 'Ik ben echt heel moe' 'M'n broek is nog niet helemaal droog (alsof ik geen andere broeken heb)' 'We hebben net gegeten' en meer van dat soort onzin.
En dan moet ik nog gaan beginnen.
Het grote nadeel van het rondje dat ik loop, is dat ik 337 keer een punt tegenkom waarop ik als ik linksaf sla gewoon veel sneller thuis ben.
Ik vecht dat gevecht elke 337 keer.
Pas na ruim 3 kilometer komt dat punt waarop er geen zijwegen meer zijn en de kortste weg naar huis gewoon rechtdoor is.
En dan kom ik op die dijk het punt tegen waarop ik stuk ga.
Waarop ik niet meer 2 liedjes lang kan joggen. Waarop ik na anderhalf nummer eigenlijk al wil stoppen. En ik bijt door. Daar gaat het om. Doorlopen.
En elke keer win ik!
Elke keer lukt het me om langer te rennen *vandaag 2 km aan 1 stuk*
Elke keer ga ik door, ik sla niet af, ik geef niet toe.
Ik luister naar de liedjes op m'n mp3 speler, overdenk het leven, of kijk naar alles om me heen. En ik denk er vooral niet aan, dat ik ren.
En ik krijg er energie van!
De beloning voor een gevecht tegen iets waar je tegen kunt vechten, geeft je de energie voor die dingen in het leven waar je nou eenmaal geen invloed op hebt.
En dus heb ik besloten te vechten tegen iets waar ik dan in ieder geval invloed op heb: Me, Myself and I.
Ik vecht tegen mijn gebrek aan
Ik vond een site om een route te plannen. En zo heb ik nu een rondje van 5 kilometer (5 KILOMETER!!!! ik ren daarvan 4,6 km ).
Ik vecht alleen.
Zonder loopmaatje.
Zonder app
Zonder download.
Ik vecht tegen: 'Eigenlijk heb ik geen tijd' 'Ik ben echt heel moe' 'M'n broek is nog niet helemaal droog (alsof ik geen andere broeken heb)' 'We hebben net gegeten' en meer van dat soort onzin.
En dan moet ik nog gaan beginnen.
Het grote nadeel van het rondje dat ik loop, is dat ik 337 keer een punt tegenkom waarop ik als ik linksaf sla gewoon veel sneller thuis ben.
Ik vecht dat gevecht elke 337 keer.
Pas na ruim 3 kilometer komt dat punt waarop er geen zijwegen meer zijn en de kortste weg naar huis gewoon rechtdoor is.
En dan kom ik op die dijk het punt tegen waarop ik stuk ga.
Waarop ik niet meer 2 liedjes lang kan joggen. Waarop ik na anderhalf nummer eigenlijk al wil stoppen. En ik bijt door. Daar gaat het om. Doorlopen.
En elke keer win ik!
Elke keer lukt het me om langer te rennen *vandaag 2 km aan 1 stuk*
Elke keer ga ik door, ik sla niet af, ik geef niet toe.
Ik luister naar de liedjes op m'n mp3 speler, overdenk het leven, of kijk naar alles om me heen. En ik denk er vooral niet aan, dat ik ren.
En ik krijg er energie van!
De beloning voor een gevecht tegen iets waar je tegen kunt vechten, geeft je de energie voor die dingen in het leven waar je nou eenmaal geen invloed op hebt.
maandag 17 juni 2013
Doorzetten
M'n keel is droog, m'n voet doet zeer, al een tijdje, en ik heb steken in m'n maag.
Ik krijg geen lucht en het zweet gutst in straaltjes langs m'n rug. Ik denk dat ik harder ga als ik gewoon ga lopen.
Ik heb een slechte dag.
Misschien was het iets teveel van het goede.
Dit is de vierde dag op rij.
Vrijdag heb ik mezelf overvraagd.
Ik had vorige week ook nog eens de hele week gewerkt.
En ik heb net gegeten, en dat zit ook niet lekker.
Ik haal eruit wat erin zit.
"Dit kan je!"
"Elke stap is er 1 meer dan je een week geleden had kunnen denken"
"Dit is een overwinning"
"Nog een klein stukje, dat kan je wel"
En ik zet door.
Ik ren!
Ik ren ik ren ik ren.
Ik loop ook stukken, want tsja vorige week kon ik nog geen 5 meter rennen, dus 2 km gaat ook niet lukken.
En het voelt goed!
Ondanks dat ik zaterdag langere stukken rende, voelt dit als een overwinning.
Dat ik doorzet.
En dan, net als ik me afvraag of ik het laatste stuk niet gewoon zal gaan lopen, en een stuk zal afsnijden.
Dan is daar ineens mijn ritme. Mijn uiterst trage lopen-gaat-sneller-ritme. Maar hé, dat is mijn ritme.
En het is beter als het 'het-zit-op-de-bank-en-het-zapt-ritme'.
Ik voel me er goed bij, en het is nog gezond ook.
Beter dan al die stappen bij elkaar.
Al die stappen, waarvan ik vorige week nog niet wist dat ik ze kon zetten.
Beter dan dat is de change of mind.
The power of mind. Ik kan mezelf in een dip praten. 'Tot dat bruggetje is echt veel te ver'
En geloof me, ik kan dat heel goed.
Maar dan geef ik mezelf er even van langs "Pas op, jij! Je doet je best en dat is altijd goed! Je gaat tot die bocht en dan ga je lopen, want je moet nog een stuk" En dan zeg ik heel braaf tegen mezelf: "Oké, bij die bocht ga ik lopen" En dan ren ik stiekem toch door tot dat bruggetje.
Ik krijg geen lucht en het zweet gutst in straaltjes langs m'n rug. Ik denk dat ik harder ga als ik gewoon ga lopen.
Ik heb een slechte dag.
Misschien was het iets teveel van het goede.
Dit is de vierde dag op rij.
Vrijdag heb ik mezelf overvraagd.
Ik had vorige week ook nog eens de hele week gewerkt.
En ik heb net gegeten, en dat zit ook niet lekker.
Ik haal eruit wat erin zit.
"Dit kan je!"
"Elke stap is er 1 meer dan je een week geleden had kunnen denken"
"Dit is een overwinning"
"Nog een klein stukje, dat kan je wel"
En ik zet door.
Ik ren!
Ik ren ik ren ik ren.
Ik loop ook stukken, want tsja vorige week kon ik nog geen 5 meter rennen, dus 2 km gaat ook niet lukken.
En het voelt goed!
Ondanks dat ik zaterdag langere stukken rende, voelt dit als een overwinning.
Dat ik doorzet.
En dan, net als ik me afvraag of ik het laatste stuk niet gewoon zal gaan lopen, en een stuk zal afsnijden.
Dan is daar ineens mijn ritme. Mijn uiterst trage lopen-gaat-sneller-ritme. Maar hé, dat is mijn ritme.
En het is beter als het 'het-zit-op-de-bank-en-het-zapt-ritme'.
Ik voel me er goed bij, en het is nog gezond ook.
Beter dan al die stappen bij elkaar.
Al die stappen, waarvan ik vorige week nog niet wist dat ik ze kon zetten.
Beter dan dat is de change of mind.
The power of mind. Ik kan mezelf in een dip praten. 'Tot dat bruggetje is echt veel te ver'
En geloof me, ik kan dat heel goed.
Maar dan geef ik mezelf er even van langs "Pas op, jij! Je doet je best en dat is altijd goed! Je gaat tot die bocht en dan ga je lopen, want je moet nog een stuk" En dan zeg ik heel braaf tegen mezelf: "Oké, bij die bocht ga ik lopen" En dan ren ik stiekem toch door tot dat bruggetje.
maandag 20 mei 2013
Lijstje
Sinds kort maak ik lijstjes.
Het werkt bevrijdend. Hoofd leeg, lijstje vol.
Maar ook lijstjes van de leuke dingen die we kunnen doen.
Afgelopen meivakantie werkt het perfect. De kinderen bleven gezellig als we af en toe iets geks deden. En niets was echt gepland. Ik keek gewoon op m'n lijstje en deed wat mogelijk was.
Ik beloofde niets aan de kinderen, altijd was het een verrassing.
Soms kwamen ideeën spontaan in me op, soms waren het dingen waarvoor ik het internet afspeurde en soms werd ik op ideeën gebracht.
En echt waar, we doen de leukste dingen.
Deze zomer blijven we thuis.
En dus vraagt deze zomer om een lijstje.
En hier komtie:
- Naar de Wollenbrand om te zwemmen en/of picknicken
- Naar het strand
- Prinsenbos: wandelen, spelen (zwemmen)
-Delftse Hout: wandelen, kinderboerderij, waterspeeltuin, lunch bij Ikea
- Speeltuin de Kievit
- Buitenzwembad De Hoge Bomen
- Picknicken in het Oranje park
- Picknicken en wandelen in het Sportpark
- Uitwaaien op de Pier in Hoek van Holland
- Spelen in de Balij in Zoetermeer
- Spelen in de Speeldernis in Rotterdam
- De speeltuintjes in 's-Gravenzande waar we nooit komen verkennen.
- Pannenkoeken bakken
- Poffertjes bakken
- Cakejes bakken
- Taart maken
- Picknick in de woonkamer
- De Jungle in Vlaardingen
- Naar de Vogelkelder
- Spelen in het Westbroekpark
- Spelen in Ockenburgh
- Van een grote doos een auto knutselen en dan een drive in bioscoop met popcorn
-Verven
- Verkleedkleren maken van een vuilniszak
-Lunchen bij de croissanterie
- Naar het brandweermuseum in Hellevoetsluis
- Naar het van kinderen museum in Den Haag
- Op de ramen van de serre verven
- Spelen met pannen, water en echte ingrediënten (zout, pasta, thee, meel, suikerklontjes etc.)
- Dagje Duinrell
Gaan we alles doen?
Ik denk het niet.
Gaan we dingen twee keer doen?
Vast!
Maar 1 ding is zeker: Weer of geen weer, wij gaan ons zeker niet vervelen!
Het werkt bevrijdend. Hoofd leeg, lijstje vol.
Maar ook lijstjes van de leuke dingen die we kunnen doen.
Afgelopen meivakantie werkt het perfect. De kinderen bleven gezellig als we af en toe iets geks deden. En niets was echt gepland. Ik keek gewoon op m'n lijstje en deed wat mogelijk was.
Ik beloofde niets aan de kinderen, altijd was het een verrassing.
Soms kwamen ideeën spontaan in me op, soms waren het dingen waarvoor ik het internet afspeurde en soms werd ik op ideeën gebracht.
En echt waar, we doen de leukste dingen.
Deze zomer blijven we thuis.
En dus vraagt deze zomer om een lijstje.
En hier komtie:
- Naar de Wollenbrand om te zwemmen en/of picknicken
- Naar het strand
- Prinsenbos: wandelen, spelen (zwemmen)
-Delftse Hout: wandelen, kinderboerderij, waterspeeltuin, lunch bij Ikea
- Speeltuin de Kievit
- Buitenzwembad De Hoge Bomen
- Picknicken in het Oranje park
- Picknicken en wandelen in het Sportpark
- Uitwaaien op de Pier in Hoek van Holland
- Spelen in de Balij in Zoetermeer
- Spelen in de Speeldernis in Rotterdam
- De speeltuintjes in 's-Gravenzande waar we nooit komen verkennen.
- Pannenkoeken bakken
- Poffertjes bakken
- Cakejes bakken
- Taart maken
- Picknick in de woonkamer
- De Jungle in Vlaardingen
- Naar de Vogelkelder
- Spelen in het Westbroekpark
- Spelen in Ockenburgh
- Van een grote doos een auto knutselen en dan een drive in bioscoop met popcorn
-Verven
- Verkleedkleren maken van een vuilniszak
-Lunchen bij de croissanterie
- Naar het brandweermuseum in Hellevoetsluis
- Naar het van kinderen museum in Den Haag
- Op de ramen van de serre verven
- Spelen met pannen, water en echte ingrediënten (zout, pasta, thee, meel, suikerklontjes etc.)
- Dagje Duinrell
Gaan we alles doen?
Ik denk het niet.
Gaan we dingen twee keer doen?
Vast!
Maar 1 ding is zeker: Weer of geen weer, wij gaan ons zeker niet vervelen!
maandag 1 april 2013
Pasen
Je moet hard werken voor een beetje geluk. Zo zat ik dus op de fiets, kind voor, kind achter, versnelling die niet deed wat ik wilde. En ik trapte naar het bos. Dijk op, en weer af en weer op en weer af.
In het bos deden we de paasspeurtocht. De kinderen zochten lintjes, paasafbeeldingen en nummers. En ik brak m'n hoofd over vragen als 'Is een pimpelmees groter of kleiner dan een koolmees?' (ehhh) of 'Hoe heet een mannetjesduif?'.
Het laatste stuk tilde ik Dinand, want eigenlijk was het zijn slaaptijd en hij was moe.
Na een wandeling van 2 uur stapten we weer op de fiets.
Ik trapte weer de poten uit m'n lijf.
Maar het was zo leuk! Zo heerlijk en zo simpel deze tweede Paasdag.
Het zonnetje scheen en liet ons weten dat de winter echt voorbij gaat. Dat je er soms even op moet wachten, maar dat het altijd weer lente wordt. Altijd.
In het bos deden we de paasspeurtocht. De kinderen zochten lintjes, paasafbeeldingen en nummers. En ik brak m'n hoofd over vragen als 'Is een pimpelmees groter of kleiner dan een koolmees?' (ehhh) of 'Hoe heet een mannetjesduif?'.
Het laatste stuk tilde ik Dinand, want eigenlijk was het zijn slaaptijd en hij was moe.
Na een wandeling van 2 uur stapten we weer op de fiets.
Ik trapte weer de poten uit m'n lijf.
| hier rijdt dinand paard eh boom |
Maar het was zo leuk! Zo heerlijk en zo simpel deze tweede Paasdag.
Het zonnetje scheen en liet ons weten dat de winter echt voorbij gaat. Dat je er soms even op moet wachten, maar dat het altijd weer lente wordt. Altijd.
zaterdag 19 januari 2013
De Boerenknol
Een damespaard gaat zo.....
Terwijl Dinand of Florine op mijn schoot schatert van het lachen, leren ze hun evenwicht te hervinden, en vertrouwen op mij, dat ik ze uit het 'gat in de weg' zal tillen en dat ze, hoe hobbelig het ook is, niet zullen vallen, want ik vang ze op.
Zo belangrijk.
Een levensles.
En die krijgen wij ook.
Onze weg is hobbelig de afgelopen jaren. Of we zitten op zo'n boerenknol, ik weet het niet.
Grote toppen, diepe dalen en alle andere clichés zijn op ons van toepassing.
En toch, toch keken we elkaar van de week aan en zeiden we: We zijn gelukkig.
De weg is hobbelig, maar niet onbegaanbaar. Als er een gat is, dan vangen we elkaar op en we tillen elkaar eruit.
En het uitzicht is werkelijk schitterend.
Want weet je, op zo'n hobbelige weg, kan je niet doorracen met 120 km/u de bochten door. Je moet een stapje terug. Je moet wat langzamer. En dus heb je tijd om eens goed om je heen te kijken en te zien hoe mooi het leven is!
Terwijl Dinand of Florine op mijn schoot schatert van het lachen, leren ze hun evenwicht te hervinden, en vertrouwen op mij, dat ik ze uit het 'gat in de weg' zal tillen en dat ze, hoe hobbelig het ook is, niet zullen vallen, want ik vang ze op.
Zo belangrijk.
Een levensles.
En die krijgen wij ook.
Onze weg is hobbelig de afgelopen jaren. Of we zitten op zo'n boerenknol, ik weet het niet.
Grote toppen, diepe dalen en alle andere clichés zijn op ons van toepassing.
En toch, toch keken we elkaar van de week aan en zeiden we: We zijn gelukkig.
De weg is hobbelig, maar niet onbegaanbaar. Als er een gat is, dan vangen we elkaar op en we tillen elkaar eruit.
En het uitzicht is werkelijk schitterend.
Want weet je, op zo'n hobbelige weg, kan je niet doorracen met 120 km/u de bochten door. Je moet een stapje terug. Je moet wat langzamer. En dus heb je tijd om eens goed om je heen te kijken en te zien hoe mooi het leven is!
Abonneren op:
Posts (Atom)