zaterdag 24 november 2012

Sinterklaas

Dit is, by far, mijn favoriete tijd van het jaar.
Maanden van tevoren bedenk ik lijstjes voor de kinderen, zoek ik internet af voor de leukste ideeën.

En dit jaar, voor het eerst, gingen Casper en ik samen shoppen voor de kids.
Ik had al wat dingetjes gehaald in de categorie: 'Dit hebben ze 'nodig' ' (ondergoed, douchegel)
Voor de rest huurden we een oppas en we gingen op pad.

Eerst maakten we de bon op die we nog hadden liggen voor Grand Café 'De Buren'. We lunchten samen, heerlijk! Niet alleen omdat het eten goed was, maar ook omdat het zo lang geleden was dat we samen op pad gingen.

We maakten de Action onveilig voor wat schoencadeaus.
We dwaalden door de Marskramer op zoek naar cadeaus. Voor Florine is het makkelijk: Klei, doraloco, een puzzel, Olivia's boomhut van lego friends.... en zo had ik nog wel de halve winkel leeg kunnen kopen voor haar.
Maar voor Dinand.... tsja, die hele grote politieauto waar hij echt al maanden voor staat te kwijlen (hij staat namelijk ook bij de Blokker)... en toen. Auto's hebben we ZAT. ik zit ook niet te wachten op nog meer ballen. En verder dan dat gaat z'n interesse eigenlijk niet.
We dwaalden door de winkel. Hielden van alles in onze handen, legden het weer terug.... Uiteindelijk vonden we een puzzel van Bob de Bouwer en de brandweerauto van Duplo.

In Naaldwijk scoorden we nog 2 kapstokjes en een boekje voor Bambino loco.

Heerlijk was het!!!

En nu.
Nu is hij er! Sinterklaas!!!
Elke avond om 6 uur zitten we voor de buis voor het Sinterklaasjournaal.

En nu blijkt dat er bij Florine op school een verhaal loopt waarbij alle mooie kleren van Sinterklaas gestolen zijn. Zoekt ze stad en land af naar de dieven: Overal kijkt ze of ze dieven ziet. En het liefst in haar MegaMindy pak, want hé, als je dát aan hebt, dan kun je boeven vangen!

Twee kindjes zetten 2 keer per week hun schoenen.
En zingen IN de open haard (een gel haard, wel te verstaan, maar he, die Sint hoort alles!)

Morgen zien ze Sint bij het werk van Casper.
En volgende week vieren we pakjesavond thuis. Met ons gezin. Met snoetjes vol verwachting, telefoon van Sinterklaas. Leuke cadeaus, pepernoten. Ik maak met Florine het toetje (iets met mascarpone, slagroom en taaitaai, kan erger toch?).

Ik heb er zin in!

maandag 29 oktober 2012

Dagje Bos

We deden vorige week een boswandeling. Zo midden in de herfstvakantie.
We gingen naar Beekbergen, even iets terug brengen wat we geleend hadden.

Ik heb m'n halve jeugd daar doorgebracht. Vele vakanties ging ik logeren. Daar kon ik lekker vuil worden en het maakte niets uit!
Het enige bos, waar ik, een beetje de weg weet. Want toen ik eergister hier in het bos de wandeling nog eens dunnetjes overdeed, verdwaalde ik compleet. In het Staelduines bos nog wel (veel kleiner worden bossen niet, anders heten ze boomgaard.. en ik verdwaal....)

We gingen niet ver dit keer. Een heel klein stukje. Maar meer dan genoeg voor de kinderen om zich te vermaken met takken, te gooien met bladeren, te verstoppen achter bomen, te verbazen over de paddestoelen. En een lekker broodje te eten.








maandag 22 oktober 2012

Warm

Soms zie je iets bij je eigen kinderen. En dan wordt je hart daar een beetje warm van. Zo van dat fijne warm. Dat warm, waarbij je denkt: Ik geef ze iets goeds mee in deze wereld.

Vandaag is het vijf jaar geleden dat ik moeder werd. Vijf jaar geleden dat er een kindje op m'n buik werd gelegd, dat ik het vastpakte en gelijk voelde: Dit is goed.
Dat alle angst die ik niet had toegelaten in mijn hoofd, omdat ik maar 1 ding kon doen voor dit kindje en dat is: het er zo snel mogelijk uitlaten, al die angst ebte weg. Ze voelde als een normaal baby'tje. Niet iel, niet prematuur. klein, dik en rond.
Vijf jaar.


En dan is ze jarig. Ze had één grote wens: Een Storio.
Een Storio is een soort spelcomputer/e-reader waar je een verhaal kan meelezen en daarover spelletjes kan doen.
Ze wilde het zo graag. Zo graag!

En wij hadden dat ding natuurlijk al lang in huis.

Maar haar maakte ik wijs dat we eerst nog even goed onze centjes moesten tellen.
En vrijdag vertelde ik haar dat papa en ik de Storio toch te duur vonden, dat we een ander cadeau hadden gekocht, iets wat ze ook leuk vond.
En weet je wat ze zei? Die kleine tuttebel?

Haar grote ogen keken me hoopvol aan en ze vroeg: "Is het een kleurboek?"
Ik knikte van ja.
Ze wurmde zich uit mijn armen, danste in het rond. "Jeeeeee, een kleurboek! Krijg ik er ook stiften bij?"

En toen werd m'n hart zo warm, zo warm.
Mijn grietepiet, mijn Pien, die een verzameling kleurboeken heeft waar een paard de hik van krijgt, die is gewoon net zo blij met een kleurboek als met een Storio.

Alhoewel.

Nou moet je geen gekke dingen gaan zeggen.
Die Storio die is het wel.

We zien al twee dagen alleen maar dit:

Maar als je dan met haar bespreekt dat ze morgen haar cadeaubon mag gaan verzilveren en dat ze dan gelijk, als ze toch in de speelgoedwinkel is, kan kijken wat ze op haar verlanglijstje voor Sinterklaas wil zetten. (je weet maar nooit of er tenslotte ergens een Piet meeluistert. Ja, kan toch? Hij stuurt ze toch altijd vooruit?).
Dan zegt ze: "Sinterklaas mag zelf weten wat hij mij geeft"
"Ja, maar straks geeft hij je een politieauto"
"Nou en? Dan ga ik daarmee spelen"

Wat heerlijk, wat heerlijk, dat ze zo in het leven kan staan!

Dinand had er toch een hele andere visie op.
Dat hij gister niet jarig was, dat begreep hij wel nadat we hem dat hadden uitgelegd. Mama en zus krijgen vandaag de cadeaus. Daar kon hij best mee leven.
En natuurlijk bracht oma ook een cadeautje voor hem mee. Een oranje bus, dus hé, zijn jaar is goed.

Maar toen er vanmorgen nog steeds slingers hingen, toen kon hij toch echt maar 1 conclusie trekken.
Aan het ontbijt vroeg hij:
"Krijg IK nu een cadeau?
Ik ben jarig.
Zijn het auto's?"

En stiekem werd ik daar ook wel een beetje warm van.
(om niet te zeggen dat ik smolt)

zondag 7 oktober 2012

Goede ideeën

Soms kabbelt het leven een beetje voort, dan gaat de ene dag geruisloosover in de andere. Dan hijs je jezelf op de meest onmogelijke tijd uit bed om ervoor te zorgen dat je zelf, of je kind op tijd op school komt, je doet je ding en je ploft 's avonds je bed in.

En soms dan stapelen de leuke dingen zich op.
Dan ga je met je kindjes even kijken bij de brandweer, omdat er de vorige keer een uitruk was en ze toen niet konden spuiten, doen we het riedeltje over:
En die grote auto's, die blijven aantrekkelijk:
Wie weet ondekt je kind wel wat ze later wil worden:

Stralende snoetjes, ze waren niet weg te slaan! Wat een leuke dag!

En vandaag was het zulk mooi weer. Vandaag gingen we appels en peren plukken:

Samen verzamelde ze appels en peren, struinend door een echte boomgaard.
Al gauw waren de tassen zwaar, maar onze kinderen zijn sterk!
Ze verkochten er ook broodjes:

Kijk die snoetjes nou eens stralen! Als je zulke dingen met ze doet. Gewoon samen iets doen, iets ondernemen.


















zaterdag 29 september 2012

Terug naar normaal

We zijn alweer 3 weken thuis.
En alles is weer normaal.
Ze gaat sinds anderhalve week weer hele dagen naar school. En daar is ze wie ze was voordat ze wegging: Slim, maar niet gefocust.
Ze heeft alweer twee keer gezwommen. Vandaag zelfs voor het eerst een rugslag gedaan.
We bouwen de blauwe puffen alweer af.
Het vernevel kapje en de neusbril uit het ziekenhuis liggen ergens in een vergeten hoek.
Ze is gewoon ons meisje, en de buien die ze heeft, zijn niet anders als voorheen.
Ze praat er niet over.
Ze tekent er niet over.
Ze droomt er niet over.

Het enige wat ze erover kwijt wilde was een briefje aan een klasgenootje:
IKVONTHETHILJAMURDATIKINHETSSIEKUNUISLAGVOORMENDIEVANFLORINE
(ik vond het heel jammer dat ik in het ziekenhuis lag voor Mandy van Florine)

Hij heeft er meer last van gehad,
Hij had nachtmerries en kon dan niet vertellen wat er aan de hand was.
Hij claimt mij, verschrikkelijk. Zodra hij ook maar denkt dat Florine mijn kant op komt, is hij er als de kippen bij om mij op te eisen. 'Samen spelen, samen delen' roept hij dan. Grapjas.

En ik?
Ik verbaas me over hoe flexibel kinderen zijn.

vrijdag 14 september 2012

Weer

De lucht is weer grijs.
Het was vanmorgen ook echt weer koud in de serre.
We zochten onze jassen weer op.

De kaarsjes gaan weer aan 's avonds

Net als de tuinlamp

Het is weer tijd voor truien met breisels


Om tv kijken op de bank met een dekentje


En tijd voor nieuwe schoenen

Dag zomer!
Hallo herfst!!!!

zaterdag 8 september 2012

Levensles


Ik leer een hoop,
 
Zo leer ik dat het zuurstofgehalte in je bloed best laag mag zijn als je slaapt.
Dat je hartslag laat zien hoe hard je werkt
 
 
Ik leer hoe je een zoutoplossing toedient
Hoe je een verneveling afsluit
Ik leer dat pleisters helemaal niet erg zijn, zolang ze maar de vorm hebben van een hartje.
 
 
Ik leer geduld te hebben. Heel veel geduld.
 
Ik leer een heleboel, van dokters en verpleegkundigen.
Maar de belangrijkste les, leer ik van haar:
Wat er ook gebeurt, Altijd blijven lachen
 
 
En dan zijn we hopelijk snel weer thuis.