Sinds kort maak ik lijstjes.
Het werkt bevrijdend. Hoofd leeg, lijstje vol.
Maar ook lijstjes van de leuke dingen die we kunnen doen.
Afgelopen meivakantie werkt het perfect. De kinderen bleven gezellig als we af en toe iets geks deden. En niets was echt gepland. Ik keek gewoon op m'n lijstje en deed wat mogelijk was.
Ik beloofde niets aan de kinderen, altijd was het een verrassing.
Soms kwamen ideeën spontaan in me op, soms waren het dingen waarvoor ik het internet afspeurde en soms werd ik op ideeën gebracht.
En echt waar, we doen de leukste dingen.
Deze zomer blijven we thuis.
En dus vraagt deze zomer om een lijstje.
En hier komtie:
- Naar de Wollenbrand om te zwemmen en/of picknicken
- Naar het strand
- Prinsenbos: wandelen, spelen (zwemmen)
-Delftse Hout: wandelen, kinderboerderij, waterspeeltuin, lunch bij Ikea
- Speeltuin de Kievit
- Buitenzwembad De Hoge Bomen
- Picknicken in het Oranje park
- Picknicken en wandelen in het Sportpark
- Uitwaaien op de Pier in Hoek van Holland
- Spelen in de Balij in Zoetermeer
- Spelen in de Speeldernis in Rotterdam
- De speeltuintjes in 's-Gravenzande waar we nooit komen verkennen.
- Pannenkoeken bakken
- Poffertjes bakken
- Cakejes bakken
- Taart maken
- Picknick in de woonkamer
- De Jungle in Vlaardingen
- Naar de Vogelkelder
- Spelen in het Westbroekpark
- Spelen in Ockenburgh
- Van een grote doos een auto knutselen en dan een drive in bioscoop met popcorn
-Verven
- Verkleedkleren maken van een vuilniszak
-Lunchen bij de croissanterie
- Naar het brandweermuseum in Hellevoetsluis
- Naar het van kinderen museum in Den Haag
- Op de ramen van de serre verven
- Spelen met pannen, water en echte ingrediënten (zout, pasta, thee, meel, suikerklontjes etc.)
- Dagje Duinrell
Gaan we alles doen?
Ik denk het niet.
Gaan we dingen twee keer doen?
Vast!
Maar 1 ding is zeker: Weer of geen weer, wij gaan ons zeker niet vervelen!
maandag 20 mei 2013
maandag 1 april 2013
Pasen
Je moet hard werken voor een beetje geluk. Zo zat ik dus op de fiets, kind voor, kind achter, versnelling die niet deed wat ik wilde. En ik trapte naar het bos. Dijk op, en weer af en weer op en weer af.
In het bos deden we de paasspeurtocht. De kinderen zochten lintjes, paasafbeeldingen en nummers. En ik brak m'n hoofd over vragen als 'Is een pimpelmees groter of kleiner dan een koolmees?' (ehhh) of 'Hoe heet een mannetjesduif?'.
Het laatste stuk tilde ik Dinand, want eigenlijk was het zijn slaaptijd en hij was moe.
Na een wandeling van 2 uur stapten we weer op de fiets.
Ik trapte weer de poten uit m'n lijf.
Maar het was zo leuk! Zo heerlijk en zo simpel deze tweede Paasdag.
Het zonnetje scheen en liet ons weten dat de winter echt voorbij gaat. Dat je er soms even op moet wachten, maar dat het altijd weer lente wordt. Altijd.
In het bos deden we de paasspeurtocht. De kinderen zochten lintjes, paasafbeeldingen en nummers. En ik brak m'n hoofd over vragen als 'Is een pimpelmees groter of kleiner dan een koolmees?' (ehhh) of 'Hoe heet een mannetjesduif?'.
Het laatste stuk tilde ik Dinand, want eigenlijk was het zijn slaaptijd en hij was moe.
Na een wandeling van 2 uur stapten we weer op de fiets.
Ik trapte weer de poten uit m'n lijf.
| hier rijdt dinand paard eh boom |
Maar het was zo leuk! Zo heerlijk en zo simpel deze tweede Paasdag.
Het zonnetje scheen en liet ons weten dat de winter echt voorbij gaat. Dat je er soms even op moet wachten, maar dat het altijd weer lente wordt. Altijd.
zaterdag 19 januari 2013
De Boerenknol
Een damespaard gaat zo.....
Terwijl Dinand of Florine op mijn schoot schatert van het lachen, leren ze hun evenwicht te hervinden, en vertrouwen op mij, dat ik ze uit het 'gat in de weg' zal tillen en dat ze, hoe hobbelig het ook is, niet zullen vallen, want ik vang ze op.
Zo belangrijk.
Een levensles.
En die krijgen wij ook.
Onze weg is hobbelig de afgelopen jaren. Of we zitten op zo'n boerenknol, ik weet het niet.
Grote toppen, diepe dalen en alle andere clichés zijn op ons van toepassing.
En toch, toch keken we elkaar van de week aan en zeiden we: We zijn gelukkig.
De weg is hobbelig, maar niet onbegaanbaar. Als er een gat is, dan vangen we elkaar op en we tillen elkaar eruit.
En het uitzicht is werkelijk schitterend.
Want weet je, op zo'n hobbelige weg, kan je niet doorracen met 120 km/u de bochten door. Je moet een stapje terug. Je moet wat langzamer. En dus heb je tijd om eens goed om je heen te kijken en te zien hoe mooi het leven is!
Terwijl Dinand of Florine op mijn schoot schatert van het lachen, leren ze hun evenwicht te hervinden, en vertrouwen op mij, dat ik ze uit het 'gat in de weg' zal tillen en dat ze, hoe hobbelig het ook is, niet zullen vallen, want ik vang ze op.
Zo belangrijk.
Een levensles.
En die krijgen wij ook.
Onze weg is hobbelig de afgelopen jaren. Of we zitten op zo'n boerenknol, ik weet het niet.
Grote toppen, diepe dalen en alle andere clichés zijn op ons van toepassing.
En toch, toch keken we elkaar van de week aan en zeiden we: We zijn gelukkig.
De weg is hobbelig, maar niet onbegaanbaar. Als er een gat is, dan vangen we elkaar op en we tillen elkaar eruit.
En het uitzicht is werkelijk schitterend.
Want weet je, op zo'n hobbelige weg, kan je niet doorracen met 120 km/u de bochten door. Je moet een stapje terug. Je moet wat langzamer. En dus heb je tijd om eens goed om je heen te kijken en te zien hoe mooi het leven is!
vrijdag 14 december 2012
Graditute
Het hoeft niet veel te zijn wat je hebt, om er toch dankbaar voor te zijn.
Ik genoot vandaag van een stevige wandeling. Om postzegels uit te sparen maakte ik een rondje als postbode.
Ik ben hier opgegroeid. Ik ken deze plaats als m'n broekzak.
En toch kwam ik op plaatsen waar ik nog niet eerder was geweest.
Genoot ik van de bijzondere huizen die ik onderweg tegenkwam. En verblijde ik een stuk of tig mensen met een kerstkaartje.
Het is me dit jaar weer gelukt om met een strak budget (nog strakker als anders!) voor de oppassen en de juffen een leuk kleinig kerstigheidje te kopen.
Ik vind het al een sport om voor een dubbeltje op de eerste rang te zitten en ik geniet dan ook van een rondgang door verschillende winkels, alles bij elkaar te zoeken. En ondertussen groeien er in mijn hoofd ideeën en komt er toch wat leuks uit!.
Dinand heeft het door: Hij geeft aan dat hij moet plassen. Het zijn wel 10 druppels per keer en dat 10 keer op een middag. Maar zijn gezicht als hij ziet hoe trots ik ben. Dan is al die moeite, graag gedaan!
Florine zet, in haar eentje het huis van Lego Friends in elkaar. Ze keerde haar spaarpot om, oma legde wat in, en toen had ze genoeg (want hij was in de aanbieding). We moesten ervoor naar Rijswijk, maar ze heeft hem. Gister heeft ze 2 uur non stop gebouwd. Ze zat om 7 uur vanmorgen aangekleed beneden, om verder te bouwen. En uit school om kwart voor 3 is ze er tot half zes mee bezig geweest. Ik mocht uiteindelijk de barbecue en de grasmaaier maken, maar de rest deed zelf.
En ze genoot. En ik ook. Wat doet ze goed haar best! En wat is het gaaf als het dan lukt.
De momentjes met de kinderen uit de klas. Ik zie ze sprongen maken. En dat in deze tijd, het is heerlijk!
Het is bijna vakantie! Bijna uitslaaptijd! En mijn uitslaaptijd wordt verlengd. Alles hangt samen met slaap.
De wereld is gewoon veel gezelliger als je goed geslapen hebt. Als je er niet uit bent gegaan voor een huilend kind. Als je niet hebt liggen woelen en piekeren. En dat lukt steeds vaker! Maar over een week of 3 slaapt Florine in een nieuw bed. En Dinand in het juniorbed van haar.En dan kan hij er ook zelf uit!
En Florine regelt beneden zelf wat te drinken en de tv. Dus het komt goed met mijn slaap!
Mijn eten wordt schoner.
Gedreven door een kleiner budget, bekijk ik kritisch wat we in huis halen.
Zo drinken we veel meer water.
Haal ik groente en fruit op de markt (goedkoper en lekkerder!)
Eten we een paar keer per week geen vlees.
En betaal ik niemand om iets te doen wat ik ook zelf kan, dus maak ik steeds meer zelf (niet alles hoor!)
En ik voel me er beter bij!
Ik kan nog steeds goed snoepen, maar toch moest ik van de week twee gaatjes in m'n riem erbij prikken.
(en dat ik voor een week boodschappen in huis kan halen rond de 40 euro, vind ik ook echt een kick!)
Wat fijn dat ik kan genieten! Dat ik de regen op m'n gezicht mag voelen, dat ik lichtjes mag zien in de ogen van zoveel kinderen (niet in de laatste plaats de mijne). Dat ik hier mag wonen, dat ik hier mag werken.
De echte dingen in het leven.....
Die kosten niets!
Ik heb vandaag een geweldige brainwave gehad over wat we nou toch boven de bank moeten hangen. Nu nog zien dat we het ook kunnen maken....
Nog 7 nachtjes slapen en dan wordt het weer langzaam licht!
Ik genoot vandaag van een stevige wandeling. Om postzegels uit te sparen maakte ik een rondje als postbode.
Ik ben hier opgegroeid. Ik ken deze plaats als m'n broekzak.
En toch kwam ik op plaatsen waar ik nog niet eerder was geweest.
Genoot ik van de bijzondere huizen die ik onderweg tegenkwam. En verblijde ik een stuk of tig mensen met een kerstkaartje.
Het is me dit jaar weer gelukt om met een strak budget (nog strakker als anders!) voor de oppassen en de juffen een leuk kleinig kerstigheidje te kopen.
Ik vind het al een sport om voor een dubbeltje op de eerste rang te zitten en ik geniet dan ook van een rondgang door verschillende winkels, alles bij elkaar te zoeken. En ondertussen groeien er in mijn hoofd ideeën en komt er toch wat leuks uit!.
Dinand heeft het door: Hij geeft aan dat hij moet plassen. Het zijn wel 10 druppels per keer en dat 10 keer op een middag. Maar zijn gezicht als hij ziet hoe trots ik ben. Dan is al die moeite, graag gedaan!
Florine zet, in haar eentje het huis van Lego Friends in elkaar. Ze keerde haar spaarpot om, oma legde wat in, en toen had ze genoeg (want hij was in de aanbieding). We moesten ervoor naar Rijswijk, maar ze heeft hem. Gister heeft ze 2 uur non stop gebouwd. Ze zat om 7 uur vanmorgen aangekleed beneden, om verder te bouwen. En uit school om kwart voor 3 is ze er tot half zes mee bezig geweest. Ik mocht uiteindelijk de barbecue en de grasmaaier maken, maar de rest deed zelf.
En ze genoot. En ik ook. Wat doet ze goed haar best! En wat is het gaaf als het dan lukt.
De momentjes met de kinderen uit de klas. Ik zie ze sprongen maken. En dat in deze tijd, het is heerlijk!
Het is bijna vakantie! Bijna uitslaaptijd! En mijn uitslaaptijd wordt verlengd. Alles hangt samen met slaap.
De wereld is gewoon veel gezelliger als je goed geslapen hebt. Als je er niet uit bent gegaan voor een huilend kind. Als je niet hebt liggen woelen en piekeren. En dat lukt steeds vaker! Maar over een week of 3 slaapt Florine in een nieuw bed. En Dinand in het juniorbed van haar.En dan kan hij er ook zelf uit!
En Florine regelt beneden zelf wat te drinken en de tv. Dus het komt goed met mijn slaap!
Mijn eten wordt schoner.
Gedreven door een kleiner budget, bekijk ik kritisch wat we in huis halen.
Zo drinken we veel meer water.
Haal ik groente en fruit op de markt (goedkoper en lekkerder!)
Eten we een paar keer per week geen vlees.
En betaal ik niemand om iets te doen wat ik ook zelf kan, dus maak ik steeds meer zelf (niet alles hoor!)
En ik voel me er beter bij!
Ik kan nog steeds goed snoepen, maar toch moest ik van de week twee gaatjes in m'n riem erbij prikken.
(en dat ik voor een week boodschappen in huis kan halen rond de 40 euro, vind ik ook echt een kick!)
Wat fijn dat ik kan genieten! Dat ik de regen op m'n gezicht mag voelen, dat ik lichtjes mag zien in de ogen van zoveel kinderen (niet in de laatste plaats de mijne). Dat ik hier mag wonen, dat ik hier mag werken.
De echte dingen in het leven.....
Die kosten niets!
Ik heb vandaag een geweldige brainwave gehad over wat we nou toch boven de bank moeten hangen. Nu nog zien dat we het ook kunnen maken....
Nog 7 nachtjes slapen en dan wordt het weer langzaam licht!
dinsdag 4 december 2012
Uit
Langzaam liep ik door de paden.
Af en toe stopte ik.
Pakte ik wat, draaide het om, zette het terug.
Ken je dat gevoel? Als een kind met al het verjaardagsgeld in de speelgoedwinkel en dan ineens is alles het toch net niet.
Maar goed, dit was beter. Dit was de bibliotheek. En als bleek dat dat wat ik koos 'het toch net niet was' kon ik het gewoon terugbrengen.
En als bleek dat het 'het toch wel helemaal was' kon ik het ook terugbrengen.
Ik waande mezelf in het walhalla. Wat hebben er toch een hoop mensen een hoop verhalen in hun hoofd!
Ik was niet de enige in het walhalla.
Florine had net al haar boekjes uitgezocht. Alhoewel zij niet door paden slentert, de geur van boeken opsnuift, achterkanten leest en zich afvraagt of het een leuk boek zal zijn.
Zij pakt gewoon de eerste vier boeken die op ooghoogte liggen in de kast van haar niveau.
Dat kan ook.
Veel simpeler.
Rachel's Holiday. De vakantie van Rachel van Marian Keyes.
Ik pakt het, las de achterkant, zette het terug.
En kreeg het gevoel dat dat niet helemaal de juiste zet was.
En omdat ik zo op m'n intuïtie vertrouw tegenwoordig, nam ik die dan maar mee.
En ik las.
Ik las tot ver na bedtijd.
Ik las terwijl ik kookte
Terwijl ik ontbeet
Terwijl de kinderen iets aan me vroegen.
Terwijl de telefoon ging.
Ik zat in dat boek.
Dinand deed gister nog verwoede pogingen om mijn aandacht te trekken. Hij heeft denk ik wel 10 keer op mijn rug geslagen, voordat ik reageerde.
Vandaag kwam hij het boek brengen. Alsof hij wilde zeggen: "Lees het in godsnaam uit, want zo heb ik ook niets aan je"
Ik las en las. Ik gaf me over aan de grillen van Rachel. Geloofde ook dat het allemaal wel meeviel zo'n overdosis, als het maar niet de bedoeling was. En ik kwam, samen met haar langzaamaan tot een iets andere conclusie.
Ik leefde mee met haar, in haar proces. Ik voelde me ook bijna gevangen in zo'n klinkiek.
Ik accepteerde het einde en ik genoot van de epiloog.
En nu, 432 bladzijden verder, ben ik verdrietig omdat het verhaal is afgelopen. Zou ik nog wel meer willen weten. Over hoe het verder ging bijvoorbeeld.
Maar ik hou me in.
Ik ga pas vrijdag weer naar de bieb.
Denk ik.
Af en toe stopte ik.
Pakte ik wat, draaide het om, zette het terug.
Ken je dat gevoel? Als een kind met al het verjaardagsgeld in de speelgoedwinkel en dan ineens is alles het toch net niet.
Maar goed, dit was beter. Dit was de bibliotheek. En als bleek dat dat wat ik koos 'het toch net niet was' kon ik het gewoon terugbrengen.
En als bleek dat het 'het toch wel helemaal was' kon ik het ook terugbrengen.
Ik waande mezelf in het walhalla. Wat hebben er toch een hoop mensen een hoop verhalen in hun hoofd!
Ik was niet de enige in het walhalla.
Florine had net al haar boekjes uitgezocht. Alhoewel zij niet door paden slentert, de geur van boeken opsnuift, achterkanten leest en zich afvraagt of het een leuk boek zal zijn.
Zij pakt gewoon de eerste vier boeken die op ooghoogte liggen in de kast van haar niveau.
Dat kan ook.
Veel simpeler.
Rachel's Holiday. De vakantie van Rachel van Marian Keyes.
Ik pakt het, las de achterkant, zette het terug.
En kreeg het gevoel dat dat niet helemaal de juiste zet was.
En omdat ik zo op m'n intuïtie vertrouw tegenwoordig, nam ik die dan maar mee.
En ik las.
Ik las tot ver na bedtijd.
Ik las terwijl ik kookte
Terwijl ik ontbeet
Terwijl de kinderen iets aan me vroegen.
Terwijl de telefoon ging.
Ik zat in dat boek.
Dinand deed gister nog verwoede pogingen om mijn aandacht te trekken. Hij heeft denk ik wel 10 keer op mijn rug geslagen, voordat ik reageerde.
Vandaag kwam hij het boek brengen. Alsof hij wilde zeggen: "Lees het in godsnaam uit, want zo heb ik ook niets aan je"
Ik las en las. Ik gaf me over aan de grillen van Rachel. Geloofde ook dat het allemaal wel meeviel zo'n overdosis, als het maar niet de bedoeling was. En ik kwam, samen met haar langzaamaan tot een iets andere conclusie.
Ik leefde mee met haar, in haar proces. Ik voelde me ook bijna gevangen in zo'n klinkiek.
Ik accepteerde het einde en ik genoot van de epiloog.
En nu, 432 bladzijden verder, ben ik verdrietig omdat het verhaal is afgelopen. Zou ik nog wel meer willen weten. Over hoe het verder ging bijvoorbeeld.
Maar ik hou me in.
Ik ga pas vrijdag weer naar de bieb.
Denk ik.
zaterdag 24 november 2012
Sinterklaas
Dit is, by far, mijn favoriete tijd van het jaar.
Maanden van tevoren bedenk ik lijstjes voor de kinderen, zoek ik internet af voor de leukste ideeën.
En dit jaar, voor het eerst, gingen Casper en ik samen shoppen voor de kids.
Ik had al wat dingetjes gehaald in de categorie: 'Dit hebben ze 'nodig' ' (ondergoed, douchegel)
Voor de rest huurden we een oppas en we gingen op pad.
Eerst maakten we de bon op die we nog hadden liggen voor Grand Café 'De Buren'. We lunchten samen, heerlijk! Niet alleen omdat het eten goed was, maar ook omdat het zo lang geleden was dat we samen op pad gingen.
We maakten de Action onveilig voor wat schoencadeaus.
We dwaalden door de Marskramer op zoek naar cadeaus. Voor Florine is het makkelijk: Klei, doraloco, een puzzel, Olivia's boomhut van lego friends.... en zo had ik nog wel de halve winkel leeg kunnen kopen voor haar.
Maar voor Dinand.... tsja, die hele grote politieauto waar hij echt al maanden voor staat te kwijlen (hij staat namelijk ook bij de Blokker)... en toen. Auto's hebben we ZAT. ik zit ook niet te wachten op nog meer ballen. En verder dan dat gaat z'n interesse eigenlijk niet.
We dwaalden door de winkel. Hielden van alles in onze handen, legden het weer terug.... Uiteindelijk vonden we een puzzel van Bob de Bouwer en de brandweerauto van Duplo.
In Naaldwijk scoorden we nog 2 kapstokjes en een boekje voor Bambino loco.
Heerlijk was het!!!
En nu.
Nu is hij er! Sinterklaas!!!
Elke avond om 6 uur zitten we voor de buis voor het Sinterklaasjournaal.
En nu blijkt dat er bij Florine op school een verhaal loopt waarbij alle mooie kleren van Sinterklaas gestolen zijn. Zoekt ze stad en land af naar de dieven: Overal kijkt ze of ze dieven ziet. En het liefst in haar MegaMindy pak, want hé, als je dát aan hebt, dan kun je boeven vangen!
Twee kindjes zetten 2 keer per week hun schoenen.
En zingen IN de open haard (een gel haard, wel te verstaan, maar he, die Sint hoort alles!)
Morgen zien ze Sint bij het werk van Casper.
En volgende week vieren we pakjesavond thuis. Met ons gezin. Met snoetjes vol verwachting, telefoon van Sinterklaas. Leuke cadeaus, pepernoten. Ik maak met Florine het toetje (iets met mascarpone, slagroom en taaitaai, kan erger toch?).
Ik heb er zin in!
Maanden van tevoren bedenk ik lijstjes voor de kinderen, zoek ik internet af voor de leukste ideeën.
En dit jaar, voor het eerst, gingen Casper en ik samen shoppen voor de kids.
Ik had al wat dingetjes gehaald in de categorie: 'Dit hebben ze 'nodig' ' (ondergoed, douchegel)
Voor de rest huurden we een oppas en we gingen op pad.
Eerst maakten we de bon op die we nog hadden liggen voor Grand Café 'De Buren'. We lunchten samen, heerlijk! Niet alleen omdat het eten goed was, maar ook omdat het zo lang geleden was dat we samen op pad gingen.
We maakten de Action onveilig voor wat schoencadeaus.
We dwaalden door de Marskramer op zoek naar cadeaus. Voor Florine is het makkelijk: Klei, doraloco, een puzzel, Olivia's boomhut van lego friends.... en zo had ik nog wel de halve winkel leeg kunnen kopen voor haar.
Maar voor Dinand.... tsja, die hele grote politieauto waar hij echt al maanden voor staat te kwijlen (hij staat namelijk ook bij de Blokker)... en toen. Auto's hebben we ZAT. ik zit ook niet te wachten op nog meer ballen. En verder dan dat gaat z'n interesse eigenlijk niet.
We dwaalden door de winkel. Hielden van alles in onze handen, legden het weer terug.... Uiteindelijk vonden we een puzzel van Bob de Bouwer en de brandweerauto van Duplo.
In Naaldwijk scoorden we nog 2 kapstokjes en een boekje voor Bambino loco.
Heerlijk was het!!!
En nu.
Nu is hij er! Sinterklaas!!!
Elke avond om 6 uur zitten we voor de buis voor het Sinterklaasjournaal.
En nu blijkt dat er bij Florine op school een verhaal loopt waarbij alle mooie kleren van Sinterklaas gestolen zijn. Zoekt ze stad en land af naar de dieven: Overal kijkt ze of ze dieven ziet. En het liefst in haar MegaMindy pak, want hé, als je dát aan hebt, dan kun je boeven vangen!
Twee kindjes zetten 2 keer per week hun schoenen.
En zingen IN de open haard (een gel haard, wel te verstaan, maar he, die Sint hoort alles!)
Morgen zien ze Sint bij het werk van Casper.
En volgende week vieren we pakjesavond thuis. Met ons gezin. Met snoetjes vol verwachting, telefoon van Sinterklaas. Leuke cadeaus, pepernoten. Ik maak met Florine het toetje (iets met mascarpone, slagroom en taaitaai, kan erger toch?).
Ik heb er zin in!
maandag 29 oktober 2012
Dagje Bos
We deden vorige week een boswandeling. Zo midden in de herfstvakantie.
We gingen naar Beekbergen, even iets terug brengen wat we geleend hadden.
Ik heb m'n halve jeugd daar doorgebracht. Vele vakanties ging ik logeren. Daar kon ik lekker vuil worden en het maakte niets uit!
Het enige bos, waar ik, een beetje de weg weet. Want toen ik eergister hier in het bos de wandeling nog eens dunnetjes overdeed, verdwaalde ik compleet. In het Staelduines bos nog wel (veel kleiner worden bossen niet, anders heten ze boomgaard.. en ik verdwaal....)
We gingen niet ver dit keer. Een heel klein stukje. Maar meer dan genoeg voor de kinderen om zich te vermaken met takken, te gooien met bladeren, te verstoppen achter bomen, te verbazen over de paddestoelen. En een lekker broodje te eten.
We gingen naar Beekbergen, even iets terug brengen wat we geleend hadden.
Ik heb m'n halve jeugd daar doorgebracht. Vele vakanties ging ik logeren. Daar kon ik lekker vuil worden en het maakte niets uit!
Het enige bos, waar ik, een beetje de weg weet. Want toen ik eergister hier in het bos de wandeling nog eens dunnetjes overdeed, verdwaalde ik compleet. In het Staelduines bos nog wel (veel kleiner worden bossen niet, anders heten ze boomgaard.. en ik verdwaal....)
We gingen niet ver dit keer. Een heel klein stukje. Maar meer dan genoeg voor de kinderen om zich te vermaken met takken, te gooien met bladeren, te verstoppen achter bomen, te verbazen over de paddestoelen. En een lekker broodje te eten.
Abonneren op:
Posts (Atom)